Doping en ethiek

Het woord doping is altijd onlosmakelijk verbonden geweest met de sport. Met name in de duursporten is het gebruik ervan erg populair. Maar waarom gebruiken sporters eigenlijk doping?

Verleden

Al sinds de geschiedenis van de sport zijn er atleten die de kluit belazeren. Om boven zichzelf uit te stijgen en de weg te vinden naar de eeuwige roem. Valsspelen was mogelijk op allerlei manieren. Steeds populairder werd het jezelf beter te maken door middel van medicijnen. Middelen die zorgen voor snel herstel, beter bloedtransport of spierversterkers zijn hier bekende voorbeelden van. Er is een lijst met die middelen samengesteld die verboden zijn in de sport. En die middelen die daar op staan behoren tot doping.

Opzoek naar roem

Het antwoord op de vraag waarom sporters zichzelf bedienen van dergelijke middelen lijkt heel simpel. Opweg naar de roem en de daarmee samengaande voordelen zoals een hoger salaris. Maar hoe zou je trots op je prestaties kunnen zijn als je weet dat je die vals hebt behaald. Neem bijvoorbeeld één van de laatst gevallen sporthelden Davide Rebellin. Davide Rebellin behoort tot de grootste namen in de wielersport van het afgelopen decennium. Hij testte positief tijdens de Olympische Spelen van 2008. Hij valt van zijn voetstuk en voor velen zijn de zeges die hij in het verleden heeft behaald niets meer waard. Weg roem, weg contract en weg salaris. Dit is slechts één voorbeeld, maar in de geschiedenis van de sport, en dan met name in de laatste jaren, zijn er tal van dergelijke voorbeelden te verzinnen.

Ethiek

Maar waarom blijven sporters dan ondanks het feit dat ze zichzelf drogeren trots op hun prestaties? Sporters hebben aangegeven te denken dat hun collega sporters hetzelfde doen als zij. Dus atleten die zichzelf drogeren denken dat hun concurrenten ook niet schoon zijn. Dat geeft aan dat er wat gedaan moet worden aan de ethiek in de sport. Die lijkt onder de sporters zelf voor een groot deel weg. Maar hoe krijg je daar verandering in? Niet door continu nieuwe opsporingstechnieken uit te voeren. Dit lijkt een logische oplossing maar vaak wordt niet beseft dat ook de tegenpartijen niet stil zitten en dat er steeds maar weer nieuwe middelen worden uitgevonden om het systeem te omzeilen. Nee het is beter om de sporters zelf weer in te laten zien waarom ze ooit zijn gaan sporten waardoor ze het plezier weer zullen terugvinden. De druk weg te nemen door de media wat op afstand te houden. En tot slot de salarissen en premies in de top van de sport niet extreem hoog maken waardoor die pullfactor af zal nemen. Dergelijke maatregelen vormen een stap in de goede richting.