Wielrennen: Ronde van Duitsland

Toen de eerste rittenwedstrijd door Duitsland opgezet werd, stonden de Duitse ‘verbände’ buiten de officiële wielerwereld. Na een conflict op de wereldkampioenschappen der profsprinters in 1910 was het tot een breuk gekomen tussen de internationale wielerunie (UCI) en de Duitse bonden ( Vereinigte Deutsche Radsportverbände, Deutsche Radsport Bund, … ). Deze voorheen onderling concurrerende Duitse organisaties zouden even dynamisch gaan samenwerken, en zelf organisaties op touw zetten.

°1911

De Duitse bonden organiseerden een ‘Oberweltmeisterschaft’ of ‘Internationale Meisterschaft’. Deze alternatieve wereldkampioenschappen, die ondanks alles toch meer waren dan een Duits onderonsje, werden in 1911 vervoegd door een ‘achtdaagse’ op de piste van Mainz, evenals door een eerste ronde van Duitsland, de ‘Querfahrt durch Deutschland’. Winnaar van beide evenementen werd Hans Ludwig. Deze man met één oog haalde het voor een andere Duitser, Adolf Huschke. De ronde had 6 etappes geteld, waarin in totaal 1494 km waren verreden.

11 jaar wachten

In 1912 kwam er geen vervolg ( wel volgde er verzoening met de UCI). Voor een nieuwe uitgave van de Ronde van Duitsland werd het 11 jaar wachten. In Duitsland had de pistebedrijvigheid voorrang gekregen, met kampioenen als Sawall en Schwarz, en meerdere populaire ‘zesdaagses’ op haar grondgebied. In Duitsland mankeerden ook grote sportkranten, zoals de ‘Gazetto dello Sport’ of ‘L’Auto’, die de organisatoren waren van de Giro en de Tour. Na WOI was Duitsland bovendien weer 5 jaar buiten de UCI getreden. De tweede editie in 1922 was door dit alles bijgevolg nog kleiner dan de eerste. 4 ritten voor 1000 km.

Opel

Daarna duurde het opnieuw enige jaren, totdat in 1927 een pseudo-ronde, de Grote Opel Prijs, gehouden werd. Deze competitie telde 15 ritten, te betwisten over het ganse seizoen, maar op het einde samengeteld. Aldus had de Duiste wielersport weer even haar vitaliteit getoond. Qua sponsoring was het in de jaren '26-'29 zelfs een klein beetje luilekkerland - zeker voor de pisterenners -, omdat de Duitse rijwielhuizen toen een optimistische poging ondernamen om de markt te veroveren. Conflicten tussen de konstrukteurs hadden echter tot een splitsing geleid, met 2 wielerbonden tot gevolg ( een ‘Deutschen Bund’ en een ‘Union’ ). Het renners-‘Syndikat’ was hierdoor ook verdeeld geraakt. Deze problemen moesten dus weer opgelost worden. Uiteindelijk volgde in 1930 de eerste echte ‘Deutschlandrundfahrt’. Hermann Buse won na 10 etappes (2312 km).

Vervolgens wenste Hermann Schwarz, de voormalige pisterijder en ‘vader des Duitse Ronde’, de buitenlandse voorbeelden na te volgen. In 1931 maakte hij een ‘Internationalen Deutschland Rundfahrt’. Eén van de gerekruteerde buitenlandse deelnemers kon terug gevonden worden op het eindpodium, de Luxemburger Niclaus Frantz. Met de enkele buitenlandse deelnemers volgden eveneens al meer lovende commentaren, zeker wat de organisatie betrof. Voorspeld werd zelfs dat op deze manier het belang van de Rundfahrt snel zou stijgen, en zeker al boven de Ronde van Italië zou gaan uitsteken. Die Italiaanse ronde zou echter ook aan een revival beginnen. Sponsor Opel had voor een volgende Rundfahrt een nog groter opzet in gedachten, met allerlei maatregelen om de renners ook tot een grotere strijdlust te drijven. Jammer genoeg werd net voor de start alles afgezegd. Daarna werd het, deels door de woelige politieke jaren, 5 jaar wachten vooraleer er weer een editie volgde.

Nationaal Socialisme"

In 1937 vond de eerste Rundfahrt plaats sinds de nazi’s de plak zwaaiden. Deze nieuwe machtshebbers hadden intussen de wielerorganisatie gecentraliseerd in de Deutsche Radfahrer Verband ( DRV ) en staatssteun uitgeschreven voor de nationale wielerronde. Het Duitse niveau was in die 5 jaar onderbreking der ‘Rundfahrt’ weer sterk gedaald, met een dieptepunt in 1936 toen een wel zeer zwakke ploeg de Ronde van Frankrijk betwist had. Deze minderwaardigheid was aangeklaagd geworden, en gevoeld tot in Berlijn. De eigen nationale ronde werd alvast weer ingericht. En de nazi’s maakten er een toporganisatie van. In de 15 etappes (3191km) kon heel wat prijzengeld verdiend worden. Otto Weckerling won de eerste etappe en hield de leiderstrui tot het einde.

De Rundfahrt ‘38 draaide op een nog groter budget dan de vorige: 6 miljoen BF, waarvan 600000 BF prijzengeld. De Duitser Schild behaalde de eindzege, voor de Belg Bonduel. Schild had echter een grote voorsprong bijeen kunnen rijden toen een bareelwachter de rest ophield. Schild was nog net doorgelaten, maar het peloton met de Belgen had moeten wachten tot de trein heel wat later gepasseerd was. Dit voorval zorgde echter niet voor het omslaan van de goede sfeer. Het jaar daarop kreeg de Rundfahrt immers nog meer internationale bijval.

Het Duitse volk ontving de buitenlanders in 1939 heel royaal en sportief. De langste Ronde van Duitsland ooit werd gereden: de ‘Grossdeutschland Rundfahrt’, 20 etappen, meer dan 5000 km, lopend door alle hoeken van het land, tot de pas overrompelde Tsjechische gebieden toe. Enkel de Tour de France had ooit die omvang gekend. 68 profs uit Duitsland, Frankrijk, België, Nederland, Denemarken, Spanje en Zwitserland gingen van start, onderverdeeld in landenploegen, rijkelijk gesponsord door één van de goed draaiende rijwielfabrikanten ( ‘Adler’, ‘Diamant’, ‘Dürkopp’, ‘Presto’, ‘Viktoria’, ‘Express’, ‘Wanderer’ ). Georg ‘Umbes’ Umbenhauer won, de Zwitser Robert Zimmerman werd tweede, en Fritz Scheller derde. Doch de Belgen waren de sterkste ploeg en pakten de meeste ritzeges. Vooral Grysolle maakte naam en faam met 5 etappewinsten. Voor de uitgave van 1940 beloofde het organiserende triumviraat Schwartz-Sawall-Schmidt nog grootser uit te zullen pakken, maar door WO II is het er niet van gekomen.