Wielrennen: WK '32 te Rome

Zes jaar na de laatste Italiaanse organisatie (Milaan ’26) was het de beurt aan ‘de eeuwige stad’ om de WK te huisvesten. Intussen had het regime van Mussolini zich ingesteld. Dit regime had zich een sportieve reputatie opgebouwd en die reputatie werd hier duidelijk bevestigd.

Voorbeschouwingen

De internationale berichtgeving kondigde reeds op voorhand aan dat het een uitgelezen organisatie zou worden. Er was een juweel van een sportstadion gebouwd, het ‘Stadione Nazionale’, met een bijhorende piste, ‘een perelke in dat juweel’. Er was een massa van militieleden ( ‘zwarthemden’ – voor de gelegenheid in het wit - ) opgetrommeld om alles in goede banen te leiden: “1100 agenten. De ordedienst bij het baankampioenschap zal, dat staat vast, iets eenigs zijn…”. En er was alles aan gedaan om het de rijders, de reporters en de wielerafgevaardigden zo best mogelijk naar zin te maken in hun verblijfsomgeving. Hoofdbestuurder Garelli bekende dat er 80 000 lire was tegen aan gegooid, een reuzebedrag voor die tijd (men kon er het jaarloon van enkele tientallen sportjournalisten mee betalen, de vergelijking doorstaand met hedendaagse budgetten).”En daar ligt vingerdik de stempel op van hogerhand: maken dat de bezoekers niets dan goed weten over Italië, en die legende als zou het land van Mussolini voor de toeristen ongunstig zijn, de kop indrukken…”

Staatsaangelegenheid

Dit alles miste zijn effect niet, want Karel Van Wijnendaele, reporter ter plaatse, zou na afloop van de wielerweek besluiten dat de inrichting volmaakt was – op een paar details na – en ten zeerste de Italiaanse Wielerbond tot eer strekte. Hoe had men anders kunnen verwachten van een land waar de Staat zich zoals nergens in de gehele wereld de sport aantrok? Zo kregen de WK de persoonlijke steun van toenmalig minister van Binnenlandse Zaken, Sr. Arpinati, tevens president van het Italiaans Olympisch Comité. Hoeveel belang de Staat wel hechtte aan de ‘sportbeoefening en de lichamelijke ontwikkeling’, bleek eveneens uit het wedstrijdresultaat. De pistetitels moest het thuisland wel laten aan de Belg Jef Scherens, die voor het eerst, maar niet voor het laatst, wereldkampioen sprint werd, en aan de Fransman Paillard, in het 100km stayeren. De wegrit - toen het ‘WK op de baan’ genaamd - was echter volledig Italiaans, met de 3 Italianen – dit wil zeggen de volledige ploeg - binnen de eerste 5.

Campionissimi

Learco Guerra, ‘de Mussolini van de sport’ zoals op spandoeken te lezen viel, wou halverwege afstappen. De supporters bezwoeren hem echter in naam van Italië en Mussolini verder te zetten waarna hij nog beresterk terugkwam, maar uiteindelijk toch moest passen voor zijn twee landgenoten en betere klimmers Alfredo Binda en Remo Bertoni. Drie maal moesten de renners een heuse col omhoog, en tijdens de laatste beklimming reden ‘campionissimo’ Binda en zijn knecht van iedereen weg. Bertoni was de sterkste, maar het Italiaanse rolpatroon eiste Binda als overwinnaar.

Het publiek dat al dagen had zitten bluffen over hun kampioen raakte ervan in delirium: “we hebben er zien wenen, huilen, hun haren uitrukken, hun kleederen scheuren. Anderen omhelsden elkaar, sloegen het hoofd tegen de muur of maakten de wildste sprongen … De 1000 agenten waren het volk niet meester: noch hun slagen noch hun charges konden de geestdrift temmen…“. Tijdens deze kampioenschappen werd de ‘Schaal Mussolini’ ingesteld. De Duce loofde een internationale beker uit voor de sterkste wielernatie in de 10 toekomende jaren. Een puntenklassement zou opgesteld worden aan de hand van resultaten in de belangrijkste wedstrijden. De Tweede Wereldoorlog deed deze competitie, waarin Frankrijk de leiding had genomen, echter teniet.