InfoNu.nl > Sport > Geschiedenis > Tour de France 1947-2013: overzicht van jaar tot jaar

Tour de France 1947-2013: overzicht van jaar tot jaar

Een overzicht van alle naoorlogse edities van de Tour de France, met telkens een korte samenvatting van het verloop, de top-3 van het eindklassement en de winnaars van het punten- en het bergklassement.

1947 Jean Robic

De eerste Tour na de Tweede Wereldoorlog kende een spetterende finale. Twee dagen voor het einde werd René Vietto, de Franse klimmer die vrijwel onafgebroken het klassement had aangevoerd, in de monstertijdrit over 139 kilometer uit het geel gereden door Pierre Brambilla. In de slotrit naar Parijs greep de Breton Jean Robic, derde op bijna drie minuten na te hebben geschitterd in de Pyreneeën, de beklimming van de Côte de Bonsecours in Rouen aan voor een slotoffensief. Brambilla miste de aansluiting en verloor dertien minuten én de Tour. De legende wil dat hij de volgende dag onthutst zijn fiets begroef in de tuin.
Eindklassement:
  • 1. Jean Robic (Fra)
  • 2. Edouard Fachleitner (Fra) 3.58
  • 3. Pierre Brambilla (Ita) 10.07
  • Berg: Pierre Brambilla (Ita)

1948 Gino Bartali

Tien jaar na zijn eerste eindzege won Gino Bartali weer, deze keer zelfs inclusief zeven etappezeges. Halverwege lag de oude meester meer dan twintig minuten achter op de jonge Fransman Louison Bobet. De Italiaanse pers ging op de rustdag al naar huis, maar in de rit van Cannes naar Briançon bewerkstelligde Bartali op de Izoard de ommekeer. Hij pakte achttien minuten terug op Bobet, die hij de volgende dag versloeg in een pakkend Alpengevecht op weg naar Aix-les-Bains. De wonderbaarlijke wederopstanding van De Monnik bracht de Italianen zo in vervoering dat de dreigende burgeroorlog tussen communisten en katholieken werd afgewend.
Eindklassement:
  • 1. Gino Bartali (Ita)
  • 2. Briek Schotte (Bel) 26.16
  • 3. Guy Lapébie (Fra) 28.48
  • Berg: Gino Bartali (Ita)

1949 Fausto Coppi

De grote Fausto Coppi debuteerde in de Tour aan de zijde van Gino Bartali, zijn rivaal met wie hij na lang onderhandelen een pact had gesloten. Al snel sloeg pech Coppi ver terug, maar hij liet zich overhalen om te blijven en herstelde zich met winst in de tijdrit. In de legendarische Alpenetappe van Cannes naar Briançon vielen Coppi en Bartali samen aan op de Izoard. Bartali pakte het geel, dat hij de volgende dag door een lekke band verspeelde aan Coppi. Il Campionissimo werd daarmee de eerste renner die in hetzelfde seizoen zowel de Giro als de Tour won.
Eindklassement:
  • 1. Fausto Coppi (Ita)
  • 2. Gino Bartali (Ita) 10.55
  • 3. Jacques Marinelli (Fra) 25.13
  • Berg: Fausto Coppi (Ita)

1950 Ferdi Kübler

Zonder de geblesseerde Coppi, maar met Bartali en Magni waren de Italianen opnieuw dominant in de Tour. Het Franse publiek protesteerde tegen de buitenlandse overheersing door in de Pyreneeën stenen te gooien naar Bartali. Nog diezelfde avond trok de Italiaanse ploeg, inclusief klassementsleider Magni, zich geïntimideerd terug. Kübler kreeg het geel, dat hij met hand en tand verdedigde tegen de dapper aanvallende Bobet. In de rit naar Nîmes werd de Algerijn Abd-el-Kader Zaaf een levende legende door eerst dronken van de wijn in slaap te vallen tegen een boom en daarna de verkeerde kant op te fietsen, het peloton tegemoet.
Eindklassement:
  • 1. Ferdi Kübler (Zwi)
  • 2. Stan Ockers (Bel) 9.30
  • 3. Louison Bobet (Fra) 22.19
  • Berg: Louison Bobet (Fra)

1951 Hugo Koblet

In zijn eerste Tour was Hugo Koblet een klasse apart. De knappe Zwitser, bijgenaamd Mooie Hugo en de Pédaleur de Charme, bleef tussen Brive en Agen een jagende groep met Coppi, Bartali en Bobet 135 kilometer lang voor. Na de finish drukte Koblet zijn stopwatch in en kamde zijn haar, wachtend op zijn verslagen rivalen. Coppi zou later volledig instorten, treurend om de dood van zijn broer, en daarna herrijzen in de Alpen. Tussendoor veroverde Wim van Est als eerste Nederlander de gele trui, die hij daags nadien verloor toen hij zeventig meter diep in het ravijn van de Aubisque viel.
Eindklassement:
  • 1. Hugo Koblet (Zwi)
  • 2. Raphaël Géminiani (Fra) 22.00
  • 3. Lucien Lazaridès (Fra) 24.16
  • Berg: Raphaël Géminiani (Fra)

1952 Fausto Coppi

Voor het eerst werd gefinisht op Alpe d’Huez, in Sestrières en op de Puy de Dôme. Fausto Coppi won ze allemaal. De Tourleiding verdubbelde daarop het prijzengeld voor de nummer twee van het klassement, zodat er nog een interessante strijd zou ontstaan; Coppi was van een andere categorie. In de rit naar Monaco, gewonnen door Jan Nolten, kreeg hij na een serie lekke banden uit respect zelfs een wiel van Bartali, zijn vroegere vijand. Coppi zou hierna nooit meer de Tour rijden, maar hij had zoveel indruk gemaakt dat hij een mythe werd, volgens sommigen de grootste renner aller tijden.
Eindklassement:
  • 1. Fausto Coppi (Ita)
  • 2. Stan Ockers (Bel) 28.17
  • 3. Bernardo Ruiz (Spa) 34.38
  • Berg: Fausto Coppi (Ita)

1953 Louison Bobet

Louison Bobet had lange tijd een haat-liefdeverhouding met de Tour. Hij had heroïsch gestreden tegen Bartali, Kübler en Koblet, maar steeds verloren. In de Franse ploeg wilde niemand daarom meer voor hem werken en daarvan profiteerde Robic, die voor een regionale ploeg uitkwam en het geel pakte. Onder aanvoering van Bobet reden de Fransen de volgende dag Robic op meer dan een halfuur. Bobet, geen groot talent, wel een harde werker, was getransformeerd in een kampioen en kon alsnog uitgroeien tot een Tourheld. Hij schitterde op de Izoard en werd eindelijk eindwinnaar. De Zwitser Schär won het eerste puntenklassement.
Eindklassement:
  • 1. Louison Bobet (Fra)
  • 2. Jean Malléjac (Fra) 14.18
  • 3. Giancarlo Astrua (Ita) 15.02
  • Punten: Fritz Schär (Zwi)
  • Berg: Jesus Loroño (Spa)

1954 Louison Bobet

Voor het eerst startte de Tour in het buitenland. Het Grand Départ vanuit het Olympisch Stadion in Amsterdam eindigde in Brasschaat, waar Wout Wagtmans de rit won. De Italianen waren er niet bij vanwege een staking, de Zwitsers hadden de sterkste ploeg. Maar ook Kübler moest op de Izoard zijn meerdere erkennen in de sterke Bobet, die daarna ook de laatste tijdrit won. Deze Tour betekende ook de kennismaking met Federico Bahamontes. De eigenzinnige Spaanse klimmer won meteen het bergklassement. Volgens de overlevering wachtte hij op de top van een col op zijn achtervolgers terwijl hij een ijsje at.
Eindklassement:
  • 1. Louison Bobet (Fra)
  • 2. Ferdi Kübler (Zwi) 15.49
  • 3. Fritz Schär (Zwi) 21.46
  • Punten: Ferdi Kübler (Zwi)
  • Berg: Federico Bahamontes (Spa)

1955 Louison Bobet

Bobet was na de Tour van 1954 wereldkampioen geworden en hij gold als de grote favoriet voor een derde zege op een rij. Zijn grootste vijand was zijn lichaam, want een gezwel aan het zitvlak bezorgde hem helse pijnen. Bobet hield desondanks stand en trok de Ronde naar zich toe op de Mont Ventoux, waar Malléjac bijna dood van de fiets viel en Kübler zichzelf zo over de kop reed dat hij uiteindelijk zigzaggend in tegengestelde richting fietste. Met zijn trilogie evenaarde Bobet de Belg Philippe Thys, die eveneens drie keer de Tour had gewonnen, in 1913, 1914 en 1920.
Eindklassement:
  • 1. Louison Bobet (Fra)
  • 2. Jean Brankart (Bel) 4.53
  • 3. Charly Gaul (Lux) 11.30
  • Punten: Stan Ockers (Bel)
  • Berg: Charly Gaul (Lux)

1956 Roger Walkowiak

In de zevende etappe naar Angers pakte een groep met Walkowiak, Bauvin en Wout Wagtmans bijna twintig minuten tijdwinst. Tegen de verwachting in hielden ze daarna ook stand in de bergen. Wagtmans ging de slotweek in als favoriet, maar hij verloor het geel in de rit van Turijn naar Grenoble. Walkowiak, een knecht die aardig bergop kon rijden, nam de leiding over en stond die verrassenderwijs niet meer af. Hij werd onmiddellijk weggezet als een tweederangs Tourwinnaar, zozeer zelfs dat de uitdrukking à la Walko onderdeel werd van de Franse taal, als synoniem voor het behalen van onvoorzien, kleurloos succes.
Eindklassement:
  • 1. Roger Walkowiak (Fra)
  • 2. Gilbert Bauvin (Fra) 1.25
  • 3. Jan Adriaenssens (Bel) 3.44
  • Punten: Stan Ockers (Bel)
  • Berg: Charly Gaul (Lux)

1957 Jacques Anquetil

Evenals Coppi voor hem, en later Merckx en Hinault, debuteerde Jacques Anquetil in de Tour met de eindzege. Al op de derde dag won Anquetil, 23 jaar pas, een etappe, nota bene in zijn thuisstad Rouen. Hij pakte ook al snel het geel, dat hij in de Alpen heroverde en vervolgens twee weken lang succesvol verdedigde. In de Pyreneeën, na een wilde aanval op de Tourmalet, leek een hongerklop op de Soulor hem te vellen, maar Anquetil herstelde zich net op tijd en stelde de leiderstrui veilig. In de afsluitende tijdrit gaf hij zijn eerste Tourzege met groot machtsvertoon glans.
Eindklassement:
  • 1. Jacques Anquetil (Fra)
  • 2. Marcel Janssens (Bel) 14.56
  • 3. Adolf Christian (Oos) 17.20
  • Punten: Jean Forestier (Fra)
  • Berg: Gastone Nencini (Ita)

1958 Charly Gaul

Charly Gaul ging de geschiedenis in als De Engel van het hooggebergte, één van de beste klimmers aller tijden. Maar in de Tour van 1958 blonk hij ook uit als tijdrijder. Hij versloeg Anquetil, die later zou opgeven, in de eerste grote tijdrit en daarna ook Bahamontes in de klimtijdrit op de Mont Ventoux. Pech sloeg de Luxemburger vervolgens terug, maar in de heroïsche Alpenrit van Briançon naar Aix-les-Bains reed hij in verschrikkelijk slecht weer de leider, Géminiani, op bijna een kwartier. Op de voorlaatste dag maakte Gaul het karwei af, hij won de slottijdrit en daarmee ook de Tour.
Eindklassement:
  • 1. Charly Gaul (Lux)
  • 2. Vito Favero (Ita) 3.10
  • 3. Raphaël Géminiani (Fra) 3.41
  • Punten: Jean Graczyk (Fra)
  • Berg: Federico Bahamontes (Spa)

1959 Federico Bahamontes

Federico Bahamontes leek te temperamentvol te zijn om zich volledig te kunnen concentreren op het eindklassement. De Adelaar van Toledo kwam slechts naar de Tour voor de bergen, maar in 1959 bood verdeeldheid in het Franse kamp hem een kans die hij niet kon laten liggen. Jacques Anquetil wilde niet samenwerken met de twee jaar jongere Roger Rivière, die hem tot twee keer toe versloeg tegen de klok. Bahamontes profiteerde. Hij won de klimtijdrit op de Puy de Dôme, pakte in Grenoble het geel en werd de eerste Spaanse Tourwinnaar. Anquetil strandde op de derde plaats, twaalf seconden voor Rivière.
Eindklassement:
  • 1. Federico Bahamontes (Spa)
  • 2. Henry Anglade (Fra) 4.01
  • 3. Jacques Anquetil (Fra) 5.05
  • Punten: André Darrigade (Fra)
  • Berg: Federico Bahamontes (Spa)

1960 Gastone Nencini

Bij afwezigheid van Giro-winnaar Anquetil was Roger Rivière de te kloppen man. Hij begon ontketend en won de eerste tijdrit in Brussel en de vlakke etappes naar Lorient en Pau, waar de gele trui in handen kwam van Nencini. De Italiaanse superdaler leidde in de rit van Toulouse naar Millau de ondergang van Rivière in. In een poging om Nencini bij te houden in de afdaling van de Col de Perjuret verloor de Fransman (verdoofd door drugs?) de macht over het stuur. Rivière vloog door de lucht, brak zijn rug en zou nooit meer fietsen. Zonder ritwinst won Nencini de Tour.
Eindklassement:
  • 1. Gastone Nencini (Ita)
  • 2. Graziano Battistini (Ita) 5.02
  • 3. Jan Adriaenssens (Bel) 10.24
  • Punten: Jean Graczyk (Fra)
  • Berg: Imerio Massignan (Ita)

1961 Jacques Anquetil

Nadat André Darrigade ’s ochtends voor het vijfde jaar op een rij de openingsrit van de Tour had gewonnen, greep Jacques Anquetil ’s middags de macht in de tijdrit in Versailles. Monsieur Chrono veroverde de gele trui en zou die de rest van de Ronde dragen. Zijn overmacht verlamde de tegenstanders, tot woede van Tourbaas Jacques Goddet, die ze in L’Equipe uitmaakte voor ‘weerzinwekkende dwergen, machteloos, onderdanig, tevreden met hun middelmatigheid’. Anquetil antwoordde met een superieure slottijdrit. Hij was, na Bottecchia, Frantz en Romain Maes, de vierde renner die van de eerste tot en met de laatste dag in het geel reed.
Eindklassement:
  • 1. Jacques Anquetil (Fra)
  • 2. Guido Carlesi (Ita) 12.14
  • 3. Charly Gaul (Lux) 12.16
  • Punten: André Darrigade (Fra)
  • Berg: Imerio Massignan (Ita)

1962 Jacques Anquetil

Frankrijk maakte kennis met de man die al snel zou uitgroeien tot de populairste renner van het land: Raymond Poulidor, alias Poupou. In deze bijzondere Tour, die voor het eerst werd verreden met merkenteams, hoopte hij te kunnen profiteren van de onrust in Anquetils Saint-Raphaël-ploeg. Maar Poulidor brak zijn hand vlak voor de Tour en kon daardoor geen vuist maken. Hoewel hij nog wel een rit won in de Alpen, werd hij daarna vernederd door Anquetil, die hem inhaalde in de tijdrit naar Lyon. Anquetil won, maar verloor de gunst van het publiek: hij werd uitgefloten in het Parc des Princes.
Eindklassement:
  • 1. Jacques Anquetil (Fra)
  • 2. Jef Planckaert (Bel) 4.59
  • 3. Raymond Poulidor (Fra) 10.24
  • Punten: Rudi Altig (Dui)
  • Berg: Federico Bahamontes (Spa)

1963 Jacques Anquetil

Jacques Anquetil won voor de vierde keer, een record. De manier waarop hij de vijftigste Tour de France naar zijn hand zette, oogstte alom bewondering, zelfs bij zijn grootste critici. De kampioen die groot was geworden door berekenend te rijden, verraste de klimmers in de Pyreneeën en zette vervolgens in de Alpen, op de Grand Saint-Bernard, Poulidor buitenspel met een tactische truc. Anquetil won in Chamonix en pakte ook de gele trui, net voor Bahamontes, die hij daarna in de afsluitende tijdrit op nog grotere achterstand zette. Het publiek beantwoordde Anquetils transformatie met het applaus waar hij zo naar smachtte.
Eindklassement:
  • 1. Jacques Anquetil (Fra)
  • 2. Federico Bahamontes (Spa) 3.35
  • 3. José Pérez-Francés (Spa) 10.14
  • Punten: Rik Van Looy (Bel)
  • Berg: Federico Bahamontes (Spa)

1964 Jacques Anquetil

De tweestrijd tussen Anquetil en Poulidor, waarbij de kansen over en weer gingen, maakte deze Tour tot één van de mooiste aller tijden. Na een dodemansafdaling van Anquetil in de Pyreneeën en een ongelukkige val van Poulidor begon Anquetil met 56 seconden voorsprong aan de beslissende beklimming van de Puy de Dôme. Zij aan zij reden ze naar boven, schouder tegen schouder, elleboog tegen elleboog. Pas in het zicht van de finish kon Poulidor zijn aartsvijand achter zich laten. Hij kwam veertien seconden tekort om het geel over te nemen van Anquetil, die in de tijdrit naar Parijs zijn vijfde eindzege veiligstelde.
Eindklassement:
  • 1. Jacques Anquetil (Fra)
  • 2. Raymond Poulidor (Fra) 0.55
  • 3. Federico Bahamontes (Spa) 4.44
  • Punten: Jan Janssen (Ned)
  • Berg: Federico Bahamontes (Spa)

1965 Felice Gimondi

Jacques Anquetil redeneerde dat hij niets meer te winnen had in de Tour, en alles te verliezen. Hij deed daarom niet mee, wat de weg leek vrij te maken voor Raymond Poulidor. Al op de derde dag, in Noord-Frankrijk, veroverde een 22-jarige debutant, Felice Gimondi, verrassend de leiderstrui. Poulidor bleef geloven in het geel, maar op de Mont Ventoux hield de Italiaan stand en de klimtijdrit op de Mont Revard, waar Poulidor de macht had willen grijpen, won Gimondi zelfs, ondanks problemen met zijn fiets. Jan Janssen eindigde als negende en won voor het tweede achtereenvolgende jaar het puntenklassement.
Eindklassement:
  • 1. Felice Gimondi (Ita)
  • 2. Raymond Poulidor (Fra) 2.40
  • 3. Gianni Motta (Ita) 9.18
  • Punten: Jan Janssen (Ned)
  • Berg: Julio Jiménez (Spa)

1966 Lucien Aimar

De Tour die Jan Janssen had kunnen en moeten winnen. In de rit naar Pau maakte de Nederlander deel uit van een groep die zeven minuten pakte. Onder hen ook Lucien Aimar, ploeggenoot van Jacques Anquetil die zich, zelf gehinderd door bronchitis, verrassenderwijs in zijn dienst stelde. Bij het ingaan van de laatste week veroverde Janssen het geel in Briançon. In de daaropvolgende etappe, naar Turijn, sloop Aimar op kousenvoeten mee met een ontsnapping. De Tourdirectie verzweeg dat enige tijd op de officiële koersradio, waardoor Janssen te laat reageerde en de Tour verloor. Hij voelde zich na afloop terecht ‘bedonderd’.
Eindklassement:
  • 1. Lucien Aimar (Fra)
  • 2. Jan Janssen (Ned) 1.07
  • 3. Raymond Poulidor (Fra) 2.02
  • Punten: Willy Planckaert (Bel)
  • Berg: Julio Jiménez (Spa)

1967 Roger Pingeon

Een jaar eerder waren de eerste dopingcontroles uitgevoerd in de hotels van de Tourrenners, wat leidde tot verontwaardigde protesten onder leiding van Anquetil. In 1967 kende het dopingprobleem een dramatisch dieptepunt. De Brit Tom Simpson bezweek op de Mont Ventoux aan de dodelijke combinatie van amfetamines, hitte, een meedogenloze berg en zijn eigen onverzettelijkheid. Roger Pingeon reed toen allang in het geel. De onberekenbare Fransman, eerder dat jaar nog gestopt met wielrennen, pakte in de eerste week zes minuten met een solo naar Jambes in Wallonië en kreeg daarna hulp van zijn ploeggenoot Poulidor, die door pech kansloos was geworden.
Eindklassement:
  • 1. Roger Pingeon (Fra)
  • 2. Julio Jiménez (Spa) 3.40
  • 3. Franco Balmamion (Ita) 7.23
  • Punten: Jan Janssen (Ned)
  • Berg: Julio Jiménez (Spa)

1968 Jan Janssen

‘Dit is een geweldige kans voor ons, Hollanders,’ zei Jan Janssen voor aanvang van de alles bepalende tijdrit van de 55ste Tour, op zondag 21 juli 1968 over een afstand van 55 kilometer van Melun naar het Bos van Vincennes in Parijs. De allrounder uit Nootdorp greep die kans en versloeg klassementsleider Herman Van Springel, op wie hij zestien tellen moest goedmaken, met 54 seconden. Evenals Robic in 1947 droeg Janssen, Nederlands eerste eindwinnaar, in de door hem gewonnen Tour nooit daadwerkelijk de gele trui; het enige nadeel van een overwinning in extremis. De vreugde was er niet minder om.
Eindklassement:
  • 1. Jan Janssen (Ned)
  • 2. Herman Van Springel (Bel) 0.38
  • 3. Ferdinand Bracke (Bel) 3.03
  • Punten: Franco Bitossi (Ita)
  • Berg: Aurelio Gonzalez (Spa)

1969 Eddy Merckx

De Tourdirectie wilde koste wat kost dat Eddy Merckx, de sensationele nieuwe ster van het wielrennen, op 24-jarige leeftijd eindelijk de Tour zou rijden. Merckx, verbitterd na een geruchtmakende dopingrel in de Giro, nam revanche op een manier die zijn weerga niet kende. Hij won zes etappes, de gele trui, het puntenklassement en werd bergkoning, de beste Tourprestatie aller tijden. In de Pyreneeënrit naar Mourenx overklaste hij iedereen met een historische solo over honderddertig kilometer, resulterend in een voorsprong van acht minuten. ‘Merckxissimo!’ schreef L’Equipe. Dertig jaar na Sylvère Maes had België eindelijk weer een Tourwinnaar, en wat voor één.
Eindklassement:
  • 1. Eddy Merckx (Bel)
  • 2. Roger Pingeon (Fra) 17.54
  • 3. Raymond Poulidor (Fra) 22.13
  • Punten: Eddy Merckx (Bel)
  • Berg: Eddy Merckx (Bel)

1970 Eddy Merckx

Eddy Merckx evenaarde het record van Charles Pélissier uit 1930 door acht etappes te winnen. De Kannibaal reed binnen een week in het geel en stond dat niet meer af. Op weg naar de ritzege op de Mont Ventoux nam hij zijn petje af bij het passeren van het monument voor Tom Simpson. Na de finish zakte Merckx in elkaar. Hij kon met extra zuurstof weer op de been worden gebracht. In de Pyreneeën beleefden twee latere eindwinnaars, Ocaña en Thévenet, hun eerste Toursucces. In het klassement werd Merckx gevolgd door een ander nieuw gezicht: de 23-jarige Joop Zoetemelk uit Rijpwetering.
Eindklassement:
  • 1. Eddy Merckx (Bel)
  • 2. Joop Zoetemelk (Ned) 12.41
  • 3. Gösta Pettersson (Zwe) 15.54
  • Punten: Walter Godefroot (Bel)
  • Berg: Eddy Merckx (Bel)

1971 Eddy Merckx

Merckx’ derde eindzege voelde voor hemzelf als een nederlaag. In de elfde etappe, naar Orcières-Merlette, werd hij vernietigend verslagen door Luis Ocaña. Met een weergaloze solo reed de Spanjaard Merckx op bijna negen minuten. De volgende ochtend zette Merckx samen met zijn Nederlandse secondant Rini Wagtmans in de afdaling een tegenaanval op die hem 251 kilometer, in Marseille, twee minuten tijdwinst bracht. In de veertiende etappe, van Revel naar Luchon, sloeg het noodlot toe voor Ocaña. Hij viel in de spekgladde afdaling van de Col de Menté en werd aangereden door Zoetemelk. Per helikopter verliet de gedoodverfde winnaar de Tour.
Eindklassement:
  • 1. Eddy Merckx (Bel)
  • 2. Joop Zoetemelk (Ned) 9.51
  • 3. Lucien Van Impe (Bel) 11.06
  • Punten: Eddy Merckx (Bel)
  • Berg: Lucien Van Impe (Bel)

1972 Eddy Merckx

Het duel tussen Merckx en Ocaña kwam opnieuw abrupt tot een einde in de Pyreneeën, waar de Spanjaard op een auto knalde. Met een bebloed shirt haalde hij Pau nog, maar een longinfectie dwong hem op te geven. Het andere drama speelde zich af rond Cyrille Guimard. De Fransman, die vier ritten won en een week het geel droeg, kreeg zoveel kniepijn dat hij op een stoel naar de start moest worden gebracht. Uiteindelijk stapte hij af. Op het podium in Parijs huilde hij toen Merckx hem de groene trui overhandigde waar hij volgens de Belgische winnaar recht op had.
Eindklassement:
  • 1. Eddy Merckx (Bel)
  • 2. Felice Gimondi (Ita) 10.41
  • 3. Raymond Poulidor (Fra) 11.34
  • Punten: Eddy Merckx (Bel)
  • Berg: Lucien Van Impe (Bel)

1973 Luis Ocaña

Zonder Eddy Merckx, die zich richtte op een historische dubbelzege in de Vuelta en de Giro, haalde Luis Ocaña ‘merckxiaans’ uit. Na de Tourproloog in Scheveningen, gewonnen door Joop Zoetemelk, viel de Spanjaard in de tweede etappe over een hond, maar deze keer kwam hij goed weg. Ocaña zette zijn rivalen al in Noord-Frankrijk verrassend op achterstand en deelde ze in de Alpenetappe naar Les Orres de knock-out uit. Fuente, die lek reed, verloor een minuut, Thévenet zeven minuten, Zoetemelk en Van Impe meer dan twintig. Ocaña won daarna nog twee bergetappes en ook twee tijdritten. Het was zijn Tour.
Eindklassement:
  • 1. Luis Ocaña (Spa)
  • 2. Bernard Thévenet (Fra) 15.51
  • 3. José Manuel Fuente (Spa) 17.15
  • Punten: Herman Van Springel (Bel)
  • Berg: Pedro Torres (Spa)

1974 Eddy Merckx

Merckx had in juni zijn vijfde Giro gewonnen en joeg in de Tour verbeten op evenaring van Anquetils record. De Kannibaal mengde zich in de sprints en won de eerste twee Alpenetappes. Alleen Poulidor spartelde daarna nog tegen, maar Merckx was van een andere orde. Op de voorlaatste dag reed hij op veertien kilometer van de finish in Orléans onhoudbaar bij iedereen weg. ‘Andere kampioenen was het niet gelukt om het peloton op deze manier te verslaan,’ reageerde Anquetil. ‘Maar het is ook niet aanvaardbaar om zich zo over te geven!’ Merckx won ook de massasprint in Parijs, zijn achtste dagsucces.
Eindklassement:
  • 1. Eddy Merckx (Bel)
  • 2. Raymond Poulidor (Fra) 8.04
  • 3. Vicente López Carril (Spa) 8.09
  • Punten: Patrick Sercu (Bel)
  • Berg: Domingo Perurena (Spa)

1975 Bernard Thévenet

Tot diep in de tweede Tourweek leek Eddy Merckx af te stevenen op zijn felbegeerde zesde eindzege. Hij was ijzersterk voor de dag gekomen in België en Noord-Frankrijk en had de eerste twee tijdritten gewonnen. Maar op de Puy de Dôme ging het mis. Een toeschouwer, gefrustreerd door Merckx’ voortdurende dominantie, stompte hem in de zij. Merckx kon verder, maar was de oude niet meer. In de Alpenrit naar Pra-Loup werd hij voorbijgereden door Bernard Thévenet, die het geel niet meer uit handen gaf. Op de Champs-Elysées, waar de Tour voor het eerst finishte, werd de Fransman als een held onthaald.
Eindklassement:
  • 1. Bernard Thévenet (Fra)
  • 2. Eddy Merckx (Bel) 2.47
  • 3. Lucien Van Impe (Bel) 5.01
  • Punten: Rik Van Linden (Bel)
  • Berg: Lucien Van Impe (Bel)

1976 Lucien Van Impe

Merckx ontbrak geblesseerd, Thévenet en Ocaña begonnen als favorieten, maar de Tour van 1976 draaide uit op een duel Nederland - België. Joop Zoetemelk won de rit naar Alpe d’Huez, waar Lucien Van Impe de gele trui veroverde. In de Pyreneeën vond de Belgische klimmer een onverwachte bondgenoot in Ocaña, die hem op sleeptouw nam naar Saint-Lary-Soulan. Zoetemelk bleef alleen achter, verloor drie minuten en daarmee de Tour. De 40-jarige Raymond Poulidor eindigde voor de achtste keer op het Tourpodium. De Belg Freddy Maertens werd achtste, hij won de groene trui en evenaarde Pélissier en Merckx met acht etappezeges.
Eindklassement:
  • 1. Lucien Van Impe (Bel)
  • 2. Joop Zoetemelk (Ned) 4.14
  • 3. Raymond Poulidor (Fra) 12.08
  • Punten: Freddy Maertens (Bel)
  • Berg: Giancarlo Bellini (Ita)

1977 Bernard Thévenet

De Duitser Thurau van TI-Raleigh won de proloog en slaagde er meer dan twee weken in om het geel te behouden. In de klimtijdrit naar Avoriaz, gewonnen door Van Impe, nam Thévenet de leiding over. Op Alpe d’Huez kreeg hij de schrik van zijn leven toen Hennie Kuiper hem loste en tot op acht seconden naderde in het klassement. In de tijdrit naar Dijon nam de Fransman opnieuw afstand van de Nederlander. Zijn zege werd overschaduwd door dopingaffaires. Zoetemelk, Agostinho en Ocaña werden positief bevonden. Thévenet niet, maar hij verklaarde later zelf de Tour te hebben gewonnen met dank aan cortisonen.
Eindklassement:
  • 1. Bernard Thévenet (Fra)
  • 2. Hennie Kuiper (Ned) 0.48
  • 3. Lucien Van Impe (Bel) 3.32
  • Punten: Jacques Esclassan (Fra)
  • Berg: Lucien Van Impe (Bel)

1978 Bernard Hinault

De 23-jarige debutant Bernard Hinault drukte al snel zijn stempel op een incidentrijke Tour, die begon met de door Jan Raas gewonnen, verregende proloog in Leiden. Uit protest tegen de vroege starts, late aankomsten en lange verplaatsingen kneep het peloton onder aanvoering van Hinault in de remmen in Valence-d’Agen. Zoetemelk versloeg Hinault overtuigend op de Puy de Dôme en pakte het geel op Alpe d’Huez, waar de Belg Pollentier werd gediskwalificeerd na fraude bij de dopingcontrole. Maar Hinault hield de achterstand beperkt tot veertien seconden en reed De eeuwige tweede in de tijdrit naar Nancy op meer dan vier minuten.
Eindklassement:
  • 1. Bernard Hinault (Fra)
  • 2. Joop Zoetemelk (Ned) 3.56
  • 3. Joaquim Agostinho (Por) 6.54
  • Punten: Freddy Maertens (Bel)
  • Berg: Mariano Martinez (Fra)

1979 Bernard Hinault

De Tour startte in de Pyreneeën, waar Hinault het geel pakte. In de rit naar Roubaix reed hij lek en profiteerde Zoetemelk. De Nederlander werd leider met meer dan twee minuten voorsprong. In de lange klimtijdrit naar Morzine-Avoriaz had Zoetemelk pech, hij moest van fiets wisselen en verloor de gele trui aan de ontketende Hinault, die in de slotrit nog een verrassende aanval van zijn rivaal verijdelde. Samen reden ze naar de Champs-Elysées, waar Hinault de sprint-à-deux won. Zoetemelk zou later tien minuten straftijd krijgen vanwege een positieve dopingtest, maar hij bleef tweede, zo groot was het verschil met de rest.
Eindklassement:
  • 1. Bernard Hinault (Fra)
  • 2. Joop Zoetemelk (Ned) 13.07
  • 3. Joaquim Agostinho (Por) 26.53
  • Punten: Bernard Hinault (Fra)
  • Berg: Giovanni Battaglin (Ita)

1980 Joop Zoetemelk

Hinault begon overweldigend met winst in de proloog, de tijdrit en de kasseienrit naar Lille. Daar reed hij in slecht weer zijn knie kapot. Onder aanvoering van Jan Raas zette Zoetemelks ploeg de tegenaanval in. TI-Raleigh won zeven etappes op een rij, waaronder de tijdrit in Laplume, waar Zoetemelk zijn achterstand terugbracht tot 21 seconden. Twee dagen later verliet Hinault, geveld door tendinitis, in het geel de Tour. Ondanks een val in het wiel van Johan van der Velde naar Pra-Loup haalde Zoetemelk ongeschonden het einde. Na vijf tweede plaatsen won ‘Joop’ (33) eindelijk de Tour. Hennie Kuiper eindigde als tweede.
Eindklassement:
  • 1. Joop Zoetemelk (Ned)
  • 2. Hennie Kuiper (Ned) 6.55
  • 3. Raymond Martin (Fra) 7.56
  • Punten: Rudy Pevenage (Bel)
  • Berg: Raymond Martin (Fra)

1981 Bernard Hinault

Als wereldkampioen en topfavoriet keerde Hinault terug in de Ronde. Hij won de proloog, de eerste tijdrit en besliste de Tour in de tweede tijdrit in Mulhouse. Daarna nam hij genoegen met een controlerende rol, wat de klimmers de gelegenheid gaf te winnen in de Alpen, onder wie de Nederlander Peter Winnen op Alpe d’Huez. Het Franse publiek verlangde ook een nummer van Hinault, dat er kwam in de vorm van een solo op de allerlaatste klim van de Tour, naar Le Pleynet. Hinault won ook nog de slottijdrit in Saint-Priest. Het was zijn vijfde etappezege, evenveel als de Belg Maertens.
Eindklassement:
  • 1. Bernard Hinault (Fra)
  • 2. Lucien Van Impe (Bel) 14.34
  • 3. Robert Alban (Fra) 17.04
  • Punten: Freddy Maertens (Bel)
  • Berg: Lucien Van Impe (Bel)

1982 Bernard Hinault

De Nederlanders kenden een uiterst succesvolle Tour met vier renners in de top-10 (2. Zoetemelk, 3. Van der Velde, 4. Winnen en 9. Kuiper) en ritwinst voor onder anderen Knetemann (2x), Raas en Winnen. Maar uiteindelijk ging de eindzege weer naar Hinault, die nauwelijks serieus werd bedreigd. De Das won drie van de vier tijdritten; alleen in Valence-d’Agen verloor hij van Knetemann, maar daar nam Hinault wel het geel over van de taaie Australiër Phil Anderson. Voor de tweede keer, na 1979, won Hinault zelfs de slotetappe op de Champs-Elysées, deze keer door het voltallige peloton te verslaan in de massasprint.
Eindklassement:
  • 1. Bernard Hinault (Fra)
  • 2. Joop Zoetemelk (Ned) 6.21
  • 3. Johan van der Velde (Ned) 8.59
  • Punten: Sean Kelly (Ier)
  • Berg: Bernard Vallet (Fra)

1983 Laurent Fignon

Zonder Hinault, afwezig vanwege tendinitis, lag de Tour volledig open. Pascal Simon kwam in beeld voor de eindzege. Hij greep het geel in de Pyreneeën, maar liep de volgende dag bij een val een zware schouderblessure op. Een lijdensweg door het Centraal Massief volgde. Hoewel de leider de huldigingen mocht overslaan om zijn schouder te ontlasten, was het een kwestie van tijd voordat hij zou bezwijken. Dat gebeurde op Alpe d’Huez, waar Peter Winnen voor de tweede keer won. De 22-jarige debutant Laurent Fignon nam de leiding over en werd, nadat hij de slottijdrit in Dijon had gewonnen, verrassend Tourwinnaar.
Eindklassement:
  • 1. Laurent Fignon (Fra)
  • 2. Angel Arroyo (Spa) 4.04
  • 3. Peter Winnen (Ned) 4.09
  • Punten: Sean Kelly (Ier)
  • Berg: Lucien Van Impe (Bel)

1984 Laurent Fignon

Bernard Hinault (29) deed weer mee en ging, als leider van de nieuwe La Vie Claire-formatie, de strijd aan met zijn oude ploeg Renault, waar Fignon (23) inmiddels de grote man was. Het leverde een spetterende Tour op, die Fignon overtuigend won. Hij verloor in de proloog nog van Hinault, maar klopte de specialist vervolgens in alle grote tijdritten. Evenals het jaar daarvoor veroverde Fignon de gele trui op Alpe d’Huez, waar hij de hevig tegenstribbelende Hinault overklaste. De Professor won daarna nog op meesterlijke wijze bergop in La Plagne en Crans-Montana. In Parijs bedroeg zijn voorsprong meer dan tien minuten.
Eindklassement:
  • 1. Laurent Fignon (Fra)
  • 2. Bernard Hinault (Fra) 10.32
  • 3. Greg Lemond (VS) 11.46
  • Punten: Frank Hoste (Bel)
  • Berg: Robert Millar (GBr)

1985 Bernard Hinault

Een blessure hield Fignon uit de Tour, waardoor Hinault toch nog de kans kreeg op een vijfde Tourzege. Zijn ploeg was bovendien sterk, omdat Greg Lemond was weggekocht bij Renault. Maar uitgerekend Lemond werd Hinaults voornaamste rivaal. De Amerikaan raakte in de rit naar de top van de Aubisque samen voorop met Roche. De ploegleiding van La Vie Claire verbood hem mee te werken, anders zou hij zijn kopman Hinault, in ademnood na het breken van zijn neus bij een crash in Saint-Etienne, voorbijstreven in het klassement. Hoewel Lemond nog wel de laatste tijdrit won, was de eeuwige roem voor Hinault.
Eindklassement:
  • 1. Bernard Hinault (Fra)
  • 2. Greg Lemond (VS) 1.42
  • 3. Stephen Roche (Ier) 4.29
  • Punten: Sean Kelly (Ier)
  • Berg: Luis Herrera (Col)

1986 Greg Lemond

‘In 1986 is de Tour voor jou, ik zal er zijn om je te helpen,’ zou Hinault in de euforie na zijn vijfde zege hebben beloofd aan Lemond. Maar de Ronde was amper in de Pyreneeën of de Fransman demarreerde al. Hij pakte meer dan vier minuten; de oorlog binnen de La Vie Claire-ploeg was begonnen. Getergd counterde Lemond de volgende dag een nieuwe aanval en op weg naar Superbagnères liet hij Hinault achter. In de rit naar Alpe d’Huez weerstond de achterdochtige Amerikaan een laatste offensief van de titelverdediger, waarna ze hand in hand over de streep reden.
Eindklassement:
  • 1. Greg Lemond (VS)
  • 2. Bernard Hinault (Fra) 3.10
  • 3. Urs Zimmermann (Zwi) 10.54
  • Punten: Eric Vanderaerden (Bel)
  • Berg: Bernard Hinault (Fra)

1987 Stephen Roche

De absentie van Hinault (gestopt) en Lemond (zwaargewond na een jachtongeval) zorgde voor een open Ronde met kleine verschillen. Jean-François Bernard leek de beste kansen te hebben na zijn sublieme klimtijdrit op de Mont Ventoux, maar de Fransman reed de daaropvolgende dag lek naar Villard-de-Lans. Delgado won de rit en Roche nam het geel over, dat hij op Alpe d’Huez kwijtraakte aan de Spanjaard. Op La Plagne moest Roche aan het zuurstofapparaat nadat hij alles had gegeven om de achterstand op Delgado te beperken. In de afsluitende tijdrit naar Dijon won de Ier 1.01 terug, voldoende voor de Tourzege.
Eindklassement:
  • 1. Stephen Roche (Ier)
  • 2. Pedro Delgado (Spa) 0.40
  • 3. Jean-François Bernard (Fra) 2.13
  • Punten: Jean-Paul van Poppel (Ned)
  • Berg: Luis Herrera (Col)

1988 Pedro Delgado

Nederland beleefde een onvergetelijke sportzomer dankzij het EK voetbal en de Tour, waarin het PDM-duo Rooks en Theunisse klom als de beste en Van Poppel, een jaar eerder winnaar van de groene trui, vier ritten won. Rooks won de prestigieuze aankomst op Alpe d’Huez, Delgado pakte daar het geel en besliste de Ronde de volgende dag al in de klimtijdrit. In de slotweek werd bekend dat de Spanjaard positief was bevonden op probenecide, maar hij ging vrijuit omdat het middel nog niet op de dopinglijst van de UCI stond. Theunisse, positief op testosteron, werd wel gestraft, hij verloor tien minuten.
Eindklassement:
  • 1. Pedro Delgado (Spa)
  • 2. Steven Rooks (Ned) 7.13
  • 3. Fabio Parra (Col) 9.58
  • Punten: Eddy Planckaert (Bel)
  • Berg: Steven Rooks (Ned)

1989 Greg Lemond

Breukink won de proloog, Theunisse de etappe naar Alpe d’Huez en de bolletjestrui en Rooks de klimtijdrit, maar de 76ste Tour was vooral onvergetelijk vanwege het adembenemende duel Lemond - Fignon. Nadat de uit de dood herrezen Lemond in de tijdrit het geel had gepakt, wisselde de leiderstrui nog vier keer van schouders. Fignon greep de macht in de Pyreneeën, Lemond kwam terug in de Alpen, maar op Alpe d’Huez nam Fignon weer afstand. Met vijftig tellen voorsprong begon hij op zondag 23 juli 1989 aan de beslissende tijdrit naar de Champs-Elysées. Fignon verloor de Tour met acht seconden, het kleinste verschil ooit.
Eindklassement:
  • 1. Greg Lemond (VS)
  • 2. Laurent Fignon (Fra) 0.08
  • 3. Pedro Delgado (Spa) 3.34
  • Punten: Sean Kelly (Ier)
  • Berg: Gert-Jan Theunisse (Ned)

1990 Greg Lemond

In de eerste etappe naar Futuroscope veroverden vier man een voorsprong van meer dan tien minuten. Maassen won de rit, Bauer droeg een week het geel, dat hij in de Alpen kwijtraakte aan Pensec, die op zijn beurt werd opgevolgd door de taaiste klimmer van de kopgroep: Claudio Chiappucci. De kleine Italiaan kende geen angst en viel zelfs aan in de Pyreneeën, maar op weg naar Luz Ardiden verloor hij de aansluiting. Indurain won de etappe, Lemond naderde Chiappucci tot op vijf seconden en ging hem in de door Breukink gewonnen slottijdrit voorbij. De eindzege was Lemonds enige overwinning in deze Tour.
Eindklassement:
  • 1. Greg Lemond (VS)
  • 2. Claudio Chiappucci (Ita) 2.16
  • 3. Erik Breukink (Ned) 2.29
  • Punten: Olaf Ludwig (Dui)
  • Berg: Thierry Claveyrolat (Fra)

1991 Miguel Indurain

Pas bij zijn zevende Tourdeelname nam Miguel Indurain de macht over in de Tour. Hij trad uit de schaduw met winst in de tijdrit in Alençon, waar Lemond de gele trui pakte. Kort daarna zag hij de voltallige PDM-ploeg van rivaal Breukink naar huis vertrekken, ziek geworden na de toediening van bedorven intralipid. In de Pyreneeënrit naar Val Louron loste Lemond op de Tourmalet. Toen hij weer aansloot, was Indurain gevlogen. De Spanjaard wachtte op Chiappucci op de Aspin en samen beslisten ze de Tour. Het geel was voor Indurain, dat hij in de tijdrit naar Mâcon definitief veiligstelde.
Eindklassement:
  • 1. Miguel Indurain (Spa)
  • 2. Gianni Bugno (Ita) 3.36
  • 3. Claudio Chiappucci (Ita) 5.56
  • Punten: Djamolidin Abdoesjaparov (Oez)
  • Berg: Claudio Chiappucci (Ita)

1992 Miguel Indurain

De eerste dagen van de Tour speelden zich af in en rond San Sebastián, waar de jonge renners Zülle en Virenque doorbraken en kort het geel droegen. Een paar dagen later won Jalabert, in Brussel, zijn eerste Touretappe. Daarna ging alle aandacht uit naar titelverdediger Indurain, die in een magnifieke tijdrit in Luxemburg iedereen op vele minuten achterstand reed. Alleen Chiappucci bood vervolgens nog weerwerk met een heroïsche solo in de geest van Coppi naar Sestrières, maar in de slottijdrit van Tours naar Blois was Indurain opnieuw onverslaanbaar. Voor het eerst won hij de Giro en Tour in één seizoen.
Eindklassement:
  • 1. Miguel Indurain (Spa)
  • 2. Claudio Chiappucci (Ita) 4.35
  • 3. Gianni Bugno (Ita) 10.49
  • Punten: Laurent Jalabert (Fra)
  • Berg: Claudio Chiappucci (Ita)

1993 Miguel Indurain

Miguel Indurain won de proloog, liet daarna de sprinters een week lang vechten om het geel en nam in de grote tijdrit rond het Lac de Madine de leiding over om die niet meer af te staan. Indurain reed zelfs een keer lek en dat was maar goed ook, anders was de nummer laatst, zijn broer Prudencio, buiten tijd geweest. In de Alpen won Tony Rominger twee keer op een rij en de Zwitser versloeg Indurain ook in de laatste tijdrit nog. In Verdun werd een Amerikaanse debutant van 21 jaar de jongste ritwinnaar van na de oorlog. Zijn naam: Lance Armstrong.
Eindklassement:
  • 1. Miguel Indurain (Spa)
  • 2. Tony Rominger (Zwi) 4.59
  • 3. Zenon Jaskula (Pol) 5.48
  • Punten: Djamolidin Abdoesjaparov (Oez)
  • Berg: Tony Rominger (Zwi)

1994 Miguel Indurain

En weer won Miguel Indurain de Tour volgens het inmiddels vertrouwde scenario. Hij greep het geel in de eerste lange race tegen de klok, ditmaal in Bergerac, en bleef in de bergen vervolgens overeind tegen zijn concurrenten, die hij de dagsuccessen gunde; tijdens zijn vijf Tourzeges won Indurain zelf geen enkele rit in lijn. De Fransen Leblanc en Virenque wonnen in de Pyreneeën en in de Alpen was de Let Oegroemov verrassend sterk. In de klimtijdrit naar Avoriaz klopte hij de geletruidrager zelfs met meer dan drie minuten. Maar de Tour was toen al lang en breed beslist in Indurains voordeel.
Eindklassement:
  • 1. Miguel Indurain (Spa)
  • 2. Pjotr Oegroemov (Let) 5.39
  • 3. Marco Pantani (Ita) 7.19
  • Punten: Djamolidin Abdoesjaparov (Oez)
  • Berg: Richard Virenque (Fra)

1995 Miguel Indurain

Op weg naar zijn vijfde eindzege, een evenaring van Anquetil, Merckx en Hinault, verraste Indurain iedereen met een aanval op de dag vóór de eerste tijdrit. Zijn vluchtgenoot Bruyneel won in Luik, Indurain ging het slechts om de vijftig seconden tijdwinst. Tegen de klok in Seraing breidde hij zijn voorsprong verder uit. In de etappe naar Mende doorstond hij ternauwernood een massaal offensief van de ONCE-formatie van Jalabert, die even leek te kunnen stunten. Maar alles werd relatief toen de jonge Italiaan Fabio Casartelli verongelukte in de afdaling van de Portet d’Aspet. Zijn dood legde tot het einde een schaduw over de Tour.
Eindklassement:
  • 1. Miguel Indurain (Spa)
  • 2. Alex Zülle (Zwi) 4.35
  • 3. Bjarne Riis (Den) 6.47
  • Punten: Laurent Jalabert (Fra)
  • Berg: Richard Virenque (Fra)

1996 Bjarne Riis

De ondergang van Miguel Indurain werd ingeluid in de Alpenetappe naar Les Arcs. Hij werd geveld door een hongerklop op de slotklim en verloor meer dan vier minuten. De Rus Berzin greep het geel en won ook de klimtijdrit, maar in de door sneeuwval ingekorte rit naar Sestrières nam Riis overtuigend de macht over. De lange, kale Deen won ook solo op Hautacam en maakte in de etappe naar Pamplona, waar Indurain feestelijk ingehaald had moeten worden, definitief een einde aan een tijdperk; ook Indurain lukte het niet om zes Tours te winnen. Riis’ overwinning raakte later besmet vanwege zijn dopingbekentenis.
Eindklassement:
  • 1. Bjarne Riis (Den)*
  • 2. Jan Ullrich (Dui) 1.41
  • 3. Richard Virenque (Fra) 4.37
  • Punten: Erik Zabel (Dui)
  • Berg: Richard Virenque (Fra)
* Riis bekende in 2007 epo te hebben gebruikt tijdens de Tour van 1996. Omdat de feiten waren verjaard, kon de Tourzege hem niet meer worden afgenomen.

1997 Jan Ullrich

Als meesterknecht van Bjarne Riis was Jan Ullrich het jaar daarvoor bij zijn debuut al op het podium geëindigd en in 1997 overvleugelde hij zijn kopman volledig. De Duitser (23) reed iedereen uit het wiel op weg naar Andorra-Arcalis. In de tijdrit haalde hij de voor hem gestarte Virenque in, met wie hij twee dagen later naar Courchevel alleen vooraan overbleef na een aanval van de Festina-ploeg van Virenque. In de Vogezen koos Festina nogmaals het offensief, maar het was niet genoeg om de Tour te winnen. De Ronde van Frankrijk leek in Jan Ullrich een nieuwe zonnekoning te hebben.
Eindklassement:
  • 1. Jan Ullrich (Dui)
  • 2. Richard Virenque (Fra) 9.09
  • 3. Marco Pantani (Ita) 14.03
  • Punten: Erik Zabel (Dui)
  • Berg: Richard Virenque (Fra)

1998 Marco Pantani

De Tour de Dopage begon toen Festina-verzorger Willy Voet op weg naar de Tourstart in Dublin werd aangehouden met een auto vol verboden middelen. Festina moest de Tour verlaten. Ook bij TVM bleek doping te zijn gevonden. Renners en begeleiders werden opgepakt en ondervraagd, wat leidde tot wilde stakingen in het peloton. Uiteindelijk leidde Marco Pantani de aandacht af met een historische coup naar Les Deux Alpes. Hij pakte in de stromende regen negen minuten op de ingestorte favoriet Jan Ullrich. Het was lang geleden dat een klimmer die niet kon tijdrijden de Tour zo naar zijn hand had gezet.
Eindklassement:
  • 1. Marco Pantani (Ita)
  • 2. Jan Ullrich (Dui) 3.21
  • 3. Bobby Julich (VS) 4.08
  • Punten: Erik Zabel (Dui)
  • Berg: Christophe Rinero (Fra)

1999 Lance Armstrong*

Met zijn latere ontmaskering in gedachten was het moeilijk voor te stellen, maar Lance Armstrong werd in 1999 beschouwd als de redder van de Tour. Na de doping-Tour van 1998 was daar ineens de ‘comeback van de eeuw’, de ultieme feelgood story waar men wereldwijd van smulde. Lance Armstrong overleefde teelbalkanker en keerde terug in de Ronde als een onverslaanbare kampioen, die kon tijdrijden en klimmen. Hij won de proloog in Le Puy du Fou en de tijdritten in Metz en Futuroscope en soleerde in het geel met indrukwekkend machtsvertoon naar de zege in Sestrières. De Tour was weer in Amerikaanse handen.
Eindklassement:
  • 1. Lance Armstrong (VS)*
  • 2. Alex Zülle (Zwi) 7.37
  • 3. Fernando Escartin (Spa) 10.26
  • Punten: Erik Zabel (Dui)
  • Berg: Richard Virenque (Fra)
* Eind 2012 raakte Armstrong zijn Tourzeges kwijt vanwege doping. Officieel hebben de Tours van 1999 tot en met 2005 geen winnaar.

2000 Lance Armstrong*

Al in de eerste de beste bergrit, naar Hautacam, overvleugelde Lance Armstrong zijn belangrijkste concurrenten. Op de Mont Ventoux liet de Amerikaan zijn vluchtgenoot Pantani zegevieren, zoals hij na afloop zei, maar de Italiaan voelde zich gekrenkt door deze verklaring, omdat die zou getuigen van gebrek aan respect. Pantani won daarop de rit naar Courchevel en Virenque won in Morzine, waar Armstrong een zwak moment kende en anderhalve minuut verloor op Ullrich. In de afsluitende tijdrit naar Mulhouse zette The Boss de zaken recht en won hij zijn enige etappe van deze Tour. De meeste ritzeges waren voor Erik Dekker: drie.
Eindklassement:
  • 1. Lance Armstrong (VS)*
  • 2. Jan Ullrich (Dui) 6.02
  • 3. Joseba Beloki (Spa) 10.04
  • Punten: Erik Zabel (Dui)
  • Berg: Santiago Botero (Col)
* Eind 2012 raakte Armstrong zijn Tourzeges kwijt vanwege doping. Officieel hebben de Tours van 1999 tot en met 2005 geen winnaar.

2001 Lance Armstrong*

Erik Dekker won in Pontarlier, waar een groep een halfuur voorsprong kreeg. Onder hen François Simon, die een tijd het geel zou dragen, en de Kazach Andrei Kivilev, die goed kon klimmen en een serieuze bedreiging vormde; hij zou als vierde eindigen. In de Alpen leek Armstrong te kraken. Hij hing in het laatste wiel op de Glandon, maar eenmaal aan de voet van Alpe d’Huez vloog hij bij Ullrich vandaan. De Amerikaan won ook de klimtijdrit naar Chamrousse en de Pyreneeënrit naar Saint-Lary-Soulan, waar hij eindelijk het geel greep. Erik Zabel pakte voor de zesde keer het groen, een record.
Eindklassement:
  • 1. Lance Armstrong (VS)*
  • 2. Jan Ullrich (Dui) 6.44
  • 3. Joseba Beloki (Spa) 9.05
  • Punten: Erik Zabel (Dui)
  • Berg: Laurent Jalabert (Fra)
* Eind 2012 raakte Armstrong zijn Tourzeges kwijt vanwege doping. Officieel hebben de Tours van 1999 tot en met 2005 geen winnaar.

2002 Lance Armstrong*

Zonder Jan Ullrich, uitgeschakeld door een blessure, leek Lance Armstrong een probleemloze Tour tegemoet te gaan. Hij won de proloog, maar in de eerste grote tijdrit, naar Lorient, werd hij verrassend verslagen door de Colombiaan Santiago Botero. In de Pyreneeën stelde Armstrong orde op zaken. Hij won achter elkaar in La Mongie en Plateau de Beille, telkens nadat zijn ploeggenoten van US Postal hem sprintend op de laatste col hadden afgezet. Botero zakte door het ijs op de Mont Ventoux en zou stranden op de vierde plaats. Michael Boogerd won de Alpenetappe naar La Plagne, de slottijdrit naar Mâcon ging overtuigend naar Armstrong.
Eindklassement:
  • 1. Lance Armstrong (VS)*
  • 2. Joseba Beloki (Spa) 7.17
  • 3. Raimondas Rumsas (Lit) 8.17
  • Punten: Robbie McEwen (Aus)
  • Berg: Laurent Jalabert (Fra)
* Eind 2012 raakte Armstrong zijn Tourzeges kwijt vanwege doping. Officieel hebben de Tours van 1999 tot en met 2005 geen winnaar.

2003 Lance Armstrong*

Als Armstrong één Tour had kunnen verliezen, dan was het deze. In de afdaling naar Gap moest hij uitwijken voor de crashende Beloki. Armstrong reed net zolang door een weiland totdat hij kon terugkomen op de weg. In de tijdrit naar het snikhete Cap Découverte verloor hij ruim anderhalve minuut op Ullrich en ook Vinokourov kwam dichterbij. Na veertien ritten stonden de eerste drie binnen achttien seconden van elkaar, wat nooit eerder was vertoond. In de klim naar Luz Ardiden kwam Armstrong ten val, maar Ullrich wachtte en werd vervolgens voorbijgereden. In de slottijdrit naar Nantes won Armstrong zijn moeilijkste Tour.
Eindklassement:
  • 1. Lance Armstrong (VS)*
  • 2. Jan Ullrich (Dui) 1.01
  • 3. Alexandre Vinokourov (Kaz) 4.14
  • Punten: Baden Cooke (Aus)
  • Berg: Richard Virenque (Fra)
* Eind 2012 raakte Armstrong zijn Tourzeges kwijt vanwege doping. Officieel hebben de Tours van 1999 tot en met 2005 geen winnaar.

2004 Lance Armstrong*

De Tour van de records. Lance Armstrong wilde doen waar Anquetil, Merckx, Hinault en Indurain nooit in waren geslaagd: zes keer de Tour winnen. Hij had een ideale bliksemafleider in Thomas Voeckler, die bijna twee weken het geel droeg. Bij het ingaan van de laatste week zegevierde Armstrong op Plateau de Beille en daarna was hij vrijwel onverslaanbaar. Van de laatste zes ritten won The Boss er vier: de drie Alpenetappes achter elkaar, waaronder Alpe d’Huez, en de tijdrit in Besançon. Richard Virenque, omstreden sinds de Festina-affaire, verbeterde Bahamontes en Van Impe door voor de zevende keer bergkoning te worden.
Eindklassement:
  • 1. Lance Armstrong (VS)*
  • 2. Andreas Klöden (Dui) 6.19
  • 3. Ivan Basso (Ita) 6.40
  • Punten: Robbie McEwen (Aus)
  • Berg: Richard Virenque (Fra)
* Eind 2012 raakte Armstrong zijn Tourzeges kwijt vanwege doping. Officieel hebben de Tours van 1999 tot en met 2005 geen winnaar.

2005 Lance Armstrong*

Al op de eerste dag sloeg Lance Armstrong hard toe: in de openingstijdrit over negentien kilometer van Fromentine naar Noirmoutier-en-l’Ile reed hij alle concurrenten op een minuut of meer. Dat herhaalde hij in de eerste de beste bergrit naar Courchevel. Met winst in de slottijdrit in Saint-Etienne en zijn zevende achtereenvolgende eindzege nam Lance Armstrong 2.0 ongeslagen afscheid van de Tour. Later sloegen dopingsancties met terugwerkende kracht grote gaten in de uitslagen, met diskwalificaties voor de nummers 1 (Armstrong), 3 (Ullrich) en 6 (Leipheimer) en de ritwinnaars Zabriskie, Discovery Channel, Hincapie en Armstrong.
Eindklassement:
  • 1. Lance Armstrong (VS)*
  • 2. Ivan Basso (Ita) 4.40
  • 3. Jan Ullrich (Dui) 6.21**
  • Punten: Thor Hushovd (Noo)
  • Berg: Michael Rasmussen (Den)
* Eind 2012 raakte Armstrong zijn Tourzeges kwijt vanwege doping. Officieel hebben de Tours van 1999 tot en met 2005 geen winnaar.
** In 2012 werden al Ullrichs resultaten vanaf mei 2005 geschrapt vanwege doping.

2006 Oscar Pereiro

De gestopte Armstrong was er niet meer bij en Basso en Ullrich werden vlak voor de start geschorst vanwege hun betrokkenheid bij de Spaanse dopingzaak Operación Puerto. Oscar Pereiro profiteerde van de verwarring door in de dertiende etappe met een groep een halfuur voorsprong te veroveren. De Amerikaan Floyd Landis reed hem op Alpe d’Huez uit het geel, stortte de volgende dag zelf volledig in en herrees weer een etappe later met een heroïsche solo naar Morzine, waarmee hij de Tour besliste. Maar zijn wederopstanding bleek te zijn gebaseerd op bedrog: Landis werd positief bevonden en gediskwalificeerd.
Eindklassement:
  • 1. Oscar Pereiro (Spa)*
  • 2. Andreas Klöden (Dui) 0.32
  • 3. Carlos Sastre (Spa) 2.16
  • Punten: Robbie McEwen (Aus)
  • Berg: Michael Rasmussen (Den)
* In 2007 werd Floyd Landis officieel geschrapt als eindwinnaar vanwege doping (testosteron) in de Tour van 2006.

2007 Alberto Contador

Volgens goed gebruik koos Michael Rasmussen een vroege bergetappe uit om zoveel mogelijk punten te verzamelen voor het bergklassement. Deze keer veroverde hij er, in Tignes, ook de gele trui mee. Rasmussen verbaasde vervolgens vriend en vijand door zijn leidende positie niet alleen te behouden, maar zelfs nog verder te verstevigen. Een rel over zijn geloofwaardigheid kostte hem toch nog de Tour: na zijn zege op de Aubisque nam zijn ploeg Rabobank de omstreden geworden Deen uit de Tour. Alberto Contador (24) kreeg het geel in de schoot geworpen en hield in de afsluitende tijdrit net voldoende over op Evans.
Eindklassement:
  • 1. Alberto Contador (Spa)
  • 2. Cadel Evans (Aus) 0.23
  • 3. Levi Leipheimer (VS) 0.31*
  • Punten: Tom Boonen (Bel)
  • Berg: Mauricio Soler (Col)
* In 2012 werd Leipheimers resultaat geschrapt vanwege doping.

2008 Carlos Sastre

De Tour, in 2007 negatief in het nieuws door dopingzaken, leek in 2008 dezelfde kant op te gaan toen Riccardo Riccò werd betrapt. De spannende sportieve strijd kreeg toch de overhand. Cadel Evans, sinds de Pyreneeën in het geel, liet zich vloeren door de CSC-ploeg van Bjarne Riis. Fränk Schleck nam de leiding over in de Alpen en op Alpe d’Huez koos Carlos Sastre vervolgens vroeg genoeg de aanval, waarna zijn team hem beschermde. Evans leek desondanks in pole position te beginnen aan de lange, beslissende tijdrit naar Saint-Amand-Montrond, maar hij blokkeerde en pakte nog geen halve minuut terug.
Eindklassement:
  • 1. Carlos Sastre (Spa)
  • 2. Cadel Evans (Aus) 0.58
  • 3. Bernhard Kohl (Oos) 1.13*
  • Punten: Oscar Freire (Spa)
  • Berg: Carlos Sastre (Spa)
* Eind 2008 werd Kohls resultaat geschrapt vanwege doping.

2009 Alberto Contador

Lance Armstrong maakte zijn rentree in de Tour en deed dat uitgerekend bij Astana, de ploeg van topfavoriet Alberto Contador, die het jaar daarvoor niet had mogen deelnemen. Na de winst van Astana in de ploegentijdrit kwam de Amerikaan minder dan een seconde tekort op Cancellara om de gele trui te veroveren. Bij het ingaan van de slotweek besliste Contador de interne psychologische oorlog met Armstrong in zijn voordeel in de bergrit naar Verbier. De Spanjaard won daarna ook nog de tijdrit in Annecy. Armstrong haalde op 37-jarige leeftijd wel het podium, een halve minuut voor Wiggins. Mark Cavendish won zes etappes.
Eindklassement:
  • 1. Alberto Contador (Spa)
  • 2. Andy Schleck (Lux) 4.11
  • 3. Lance Armstrong (VS) 5.24*
  • Punten: Thor Hushovd (Noo)
  • Berg: Franco Pellizotti (Ita)
* Eind 2012 raakte Armstrong al zijn Tourresultaten vanaf 1999 kwijt vanwege doping.

2010 Andy Schleck

Na de openingstijdrit in Rotterdam, gewonnen door Cancellara, ontwikkelde de Tour zich tot een duel tussen Alberto Contador en Andy Schleck. De Luxemburger reed een week in het geel, totdat een mechanisch mankement hem velde op de Port de Balès in de Pyreneeën. Contador passeerde Schleck en pakte 39 seconden en het geel. Het onderlinge verschil in het klassement bedroeg slechts acht tellen. In de slottijdrit kwamen er nog 31 bij, waardoor Contador de Tour won met een voorsprong van… 39 seconden. Toen hij later positief werd bevonden op clenbuterol, raakte de Spanjaard de zege na een lange procedure alsnog kwijt.
Eindklassement:
  • 1. Andy Schleck (Lux)*
  • 2. Denis Mentsjov (Rus) 1.22
  • 3. Samuel Sánchez (Spa) 3.01
  • Punten: Alessandro Petacchi (Ita)
  • Berg: Anthony Charteau (Fra)
* In 2012 werd Alberto Contador officieel geschrapt als eindwinnaar vanwege doping (clenbuterol) in de Tour van 2010.

2011 Cadel Evans

Op de tweede zondag, in de rit naar Saint-Flour waarin Johnny Hoogerland door een passerende wagen in het prikkeldraad werd gereden, veroverde Thomas Voeckler de gele trui, die hij tot diep in de slotweek droeg. De Fransman zou uiteindelijk knap als vierde eindigen, nog voor Alberto Contador, die vermoeid uit de Giro was gekomen. In de Alpen leek Andy Schleck de Ronde naar zich toe te trekken met een langverwachte solo, totdat Cadel Evans zich aan kop van de achtervolgende groep zette en de achterstand op indrukwekkende wijze verkleinde. In de tijdrit rond Grenoble maakte de 34-jarige Australiër de klus daarna overtuigend af.
Eindklassement:
  • 1. Cadel Evans (Aus)
  • 2. Andy Schleck (Lux) 1.34
  • 3. Fränk Schleck (Lux) 2.30
  • Punten: Mark Cavendish (GBr)
  • Berg: Samuel Sánchez (Spa)

2012 Bradley Wiggins

Bij de eerste de beste aankomst bergop werd duidelijk dat Team Sky de beste ploeg was van de 99ste Tour. Chris Froome won op La Planche des Belles Filles, Bradley Wiggins pakte er het geel. De Brit, het hele seizoen ongeslagen in etappekoersen, won daarna ook de tijdrit naar Besançon en werd alleen nog bedreigd door zijn ploeggenoot Froome, die in de bergen een paar keer opzichtig werd teruggefloten om op zijn kopman te wachten. In de slottijdrit naar Chartres herstelde Wiggins de orde. Mark Cavendish won voor het vierde jaar op een rij op de Champs-Elysées, zijn 23ste etappezege in totaal.
Eindklassement:
  • 1. Bradley Wiggins (GBr)
  • 2. Chris Froome (GBr) 3.21
  • 3. Vincenzo Nibali (Ita) 6.19
  • Punten: Peter Sagan (Slw)
  • Berg: Thomas Voeckler (Fra)

2013 Chris Froome

Het hoogtepunt van de honderdste Tour was een etappe die vooraf als één van de saaiste was ingeschat. Omega Pharma-Quick-Step en Belkin leverden op weg naar Saint-Amand-Montrond een perfect staaltje Nederlands-Vlaams waaierrijden af en elimineerden hun concurrenten Kittel en Valverde, waarna Saxo-Tinkoff de etappe een legendarische wending gaf door nóg een waaier op te zetten en daarmee geletruidrager Froome op meer dan een minuut te rijden. Froome sloeg uiteindelijk hard terug met winst op de Mont Ventoux en in de tijdrit naar Chorges. Daarmee schaarde hij zich historisch gezien onder de grote Tourkampioenen. Afgezien van Armstrong, die officieel geen winnaar meer is, gebeurde het de afgelopen dertig jaar slechts vier keer dat de eindwinnaar zowel etappes in de bergen als tegen de klok won: Contador in 2009, Ullrich in 1997, Lemond in 1989 en Fignon in 1984. Slechts twee van hen (Ullrich en Fignon) hadden in het klassement meer voorsprong op de nummer twee dan Froome. Zijn overmacht was dus ook in cijfers zelden vertoond.
Eindklassement:
  • 1. Chris Froome (GBr)
  • 2. Nairo Quintana (Col) 4.20
  • 3. Joaquim Rodriguez (Spa) 5.04
  • Punten: Peter Sagan (Slw)
  • Berg: Nairo Quintana (Col)
© 2014 - 2017 Caceres13, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Ronde van Frankrijk 1903-2013 - erelijstRonde van Frankrijk 1903-2013 - erelijstOp 30 juni 2012 gaat in Luik de 99ste Ronde van Frankrijk van start. Bradley Wiggins probeert er de allereerste Britse e…
Ronde van Italië - erelijst 1909-2013Ronde van Italië - erelijst 1909-2013In 2012 werd de 95ste Ronde van Italië georganiseerd. Voor de eerste maal werd hij gewonnen door een Canadees, symbolisc…
De winnaars van de Tour de FranceDe winnaars van de Tour de FranceDe Tour de France wordt beschouwd als de belangrijkste wielerwedstrijd ter wereld. Deze wedstrijd begon in 1903 en kent…
Geschiedenis Tour de France: opmerkelijke feiten en winnaarsGeschiedenis Tour de France: opmerkelijke feiten en winnaarsDe Tour de France is het jaarlijks terugkerende wielerspektakel dat roemruchte winnaars als Lance Armstrong, Eddy Merckx…
Palmares en erelijst Fausto CoppiIn de loop der jaren zijn er diverse wielrenners geweest, die tot de verbeelding spraken en hun generatie domineerden. I…
Bronnen en referenties
  • Boek Tour de France Centennial 1903-2003
  • Boek De beste Tour aller tijden
  • www.letour.fr

Reageer op het artikel "Tour de France 1947-2013: overzicht van jaar tot jaar"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Infoteur: Caceres13
Gepubliceerd: 13-06-2014
Rubriek: Sport
Subrubriek: Geschiedenis
Bronnen en referenties: 3
Schrijf mee!