Overige Sport en Paarden

Paardrijden: wat is Western rijden eigenlijk?

Enkele jaren geleden werd de Amerikaanse rijstijl (Western) in Europa nog niet beoefend - men zag er de overblijfselen van een Amerikaanse folklore in. Tegenwoordig krijgt deze inmiddels erkende school steeds meer volgelingen en de paarden die aan deze rijstijl worden aangepast, nemen enorm toe. In dit artikel leest u alles over de Western sport en de Western paarden.


Westernrijden, afkomstig uit het westen van de VS

Ook de 'Amerikaanse zit' genoemd, wordt deze vorm van paardrijden tegenwoordig in de hele wereld beoefend en veel ruiters leren het zich aan.

Geschiedenis van het Western Rijden

Na de komst van de conquistadores op het Amerikaanse continent in de 16e eeuw, verspreidt het gebruik van het paard als rijdier zich snel over het gehele zuidwesten en westen van het land.

De Mexicaanse en Californische Vaqueros ontwikkelen een rijstijl die weinig aandacht van de ruiter eist. Het paard was dan ook slechts een instrument om het vee te hoeden. Hij moest aan enkele aanwijzingen genoeg hebben en ogenblikkelijk reageren. Later zijn de Texanen zich door deze rijstijl laten inspireren.

Het vee aanvoelen

Als gevolg van deze eisen ontwikkelden zich intelligente, gehoorzame en hanteerbare paardenrassen, die in staat waren zelfstandig, snel en met veel uithoudingsvermogen te werken. Het aanvoelen van het vee was heel belangrijk. Een paard moest in staat zijn één stuk vee van de rest af te scheiden of juist een dier dat zich had afgezonderd bij de kudde terug te brengen.

Western rijden tegenwoordig

Het westernrijden wordt tegenwoordig overal ter wereld beoefend, maar heeft zijn gebruiksfunctie van vroeger verloren. Toch houdt men zich nog steeds aan de belangrijkste principes van deze vorm van paardrijden, die gestoeld zijn op een minimum aan inbreng van de ruiter: deze moet erop toezien dat de natuurlijk impuls van zijn rijpaard niet bedorven wordt.

Men onderscheidt twee grote stijlen, de Californische stijl, die het klassieke paardrijden benadert, en de Texaanse stijl die op moeilijk terrein comfortabeler en stabieler is.

De wedstrijdproeven, die gericht zijn op het laten zien van de intelligentie, behendigheid en prefecte gehoorzaamheid van het paard, kennen een toenemend succes.

Welk paard

Het ideale type western paard is een niet al te groot model (om en nabij de 1.55 meter) met een krachtige en solide achterhand, een ontwikkelde borstspier en een vrij lange hals. Het is een behendig paard met plezierige gangen en snelle reacties. Hij is heel meegaand en heeft een evenwichtig karakter.

Het paard moet heel intelligent zijn, want er wordt van hem verwacht dat hij vlot van begrip is en aan een half woord genoeg heeft.

De rassen die het meest voor deze stijl gebruikt worden zijn de Quarter Horse, de Paint en de Appaloosa. Maar men kan tal van andere paarden en sommige pony's aan deze discipline aanpassen.

Een gezonde geest in een gezond lichaam

Een africhting op zijn Amerikaans mag niet als het paard geen leefwijze heeft die aan de eisen van zijn soort zijn aangepast. Hij moet in de wei leven of vrij in de stal staan om zijn behoefte aan bewegen te bevredigen. Zodoende hoeft hij zich niet tijdens de training af te reageren. Voor een gezonde geest in een gezond lichaam, moet hij leven tussen en contacten hebben met andere paarden.

De belangrijkste wedstrijdopgaven

  • Pleasure: met deze opgave laat men de regelmaat van de gangen en de kwaliteit van de halve wendingen zien, een en ander vanzelfsprekend volgens strikte criteria van de Amerikaanse zit.
  • Trail: tijdens deze proef wordt het paard geconfronteerd met hindernissen, zoals de wip, de brug en zijdelings opgestelde balken. Hij moet ook door een hek zonder dat de ruiter de opening loslaat en hij moet achteruit rondom merkpalen gaan.
  • Reining: Dit is een zeer spectaculaire dressuurproef die met lange teugels wordt uitgevoerd: snelle galops (run downs) gevolgd door sliding stops of quick stops. Er moeten zwevende galopwisselingen worden uitgevoerd, pivots, spins en rollbacks. Het paard moet perfect onder controle worden gehouden zonder dat men kan zien dat de ruiter iets doet.
  • Western Riding: een zeer rustige proef waarbij met name de galopwisselingen beoordeeld kunnen worden. Deze worden uitgevoerd op nauwkeurig voorgeschreven punten.
  • Cutting: het paard moet één stuk vee scheiden van de rest van de kudde en hem vervolgens de weg afsnijden in de richting van de kudde. Men beoordeelt de zelfstandigheid, behendigheid en snelheid van het paard.
  • Working Cowhorse: een mengeling van reining en werken met vee.
  • Barrel Race: bij deze spectaculaire en populaire opgave moet de ruiter met een bepaalde snelheid een rondje om drie in een driehoek opgestelde tonnne maken.
  • Pole Bending: Slalom in snelle galop tussen palen waarvoor goede galopwisselingen vereist zijn.

Het harnachement bij Western

Mondstukken
De mondstukken hebben vrij lange stangetjes. In het tweede africhtingsjaar bestijgt men het paard met een bitloos hoofdstel die als een soort hefboom functioneert. Bij al deze mondstukken maakt de ruiter gebruik van korte acties, met lange teugels zonder het contact te handhaven.

Zadel en pad
Het westernzadel is diep, comfortabel en zwaar! Maar de afmeting is dusdanig groot dat ze op een groot deel va nde rug van het paard rust. De zeer dikke zadeldoek, de 'pad' (enkele centimeters dikte) beschermt de rug van het paard.

Stijgbeugels
De stijgbeugels worden lang gehouden. Ze worden door fenders (brede stukken leer) ondersteund die als stijgbeugelriemen dienst doen. Bij de Texaanse zit zijn de benen vrij naar voren gericht ten opzichtevan de zit en de ruiter leunt in zijn stijgbeugels.
© 2008 - 2009 Hikari, gepubliceerd in Overige Sport (Sport) op 15-10-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Hikari is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Paardrijden: wat is Western rijden eigenlijk?"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.