Lance Armstrong: de comeback van een kankerpatiënt

Lance Armstrong is een van de beste en beroemdste wielrenners uit de geschiedenis. Reeds op jonge leeftijd bereikte hij de top en werd hij wereldkampioen. Later overwon hij zijn strijd tegen kanker en keerde terug in het wielerpeloton. Hij won maar liefst zeven keer na mekaar de Tour de France. Na zijn laatste overwinning in 2005 trok hij zich terug maar sinds het begin van 2009 is hij bezig aan een nieuwe comeback. Lance Armstrong werd in 1971 geboren in de Amerikaanse staat Texas. Toen Armstrong twee jaar was, liet zijn vader hem in de steek. Zijn moeder voedde Armstrong alleen op en werd zijn grootste supporter. In zijn jeugd deed Armstrong al aan triathlon, waar zijn talent al snel aan het licht kwam. Hij voelde zich het best op de fiets en besloot professioneel wielrenner te worden. Op amper 22-jarige leeftijd won Armstrong al meteen het wereldkampioenschap van 1993. Op het zware, regenachtige parcours van Oslo demonstreerde hij zijn grote talent en won na een prachtige solotocht. Armstrongs carrière was gelanceerd: hij won enkele Tour-etappes en behaalde zegepalmen in mooie koersen als de Clasica San Sebastian (1995) en de Waalse Pijl (1996). In de Tour de France van 1996 werd Armstrong echter ziek en werd gedwongen om af te stappen.

Kanker

Enkele maanden later werd er een verschrikkelijke diagnose gesteld: teelbalkanker. De kanker had zich al verder verspreid over zijn lichaam en verschillende operaties waren noodzakelijk. Armstrong herstelde van de operaties en begon een moeizame revalidatie. Weinigen gaven nog een cent voor zijn professionele wielercarrière en het was dan ook een verrassing toen hij in de loop van 1997 toch weer op de fiets stapte. Samen met zijn vriend en ex-renner Johan Bruyneel richtte hij zich helemaal op de nieuwe wielerploeg US Postal. Met ploegleider Bruyneel besloot Armstrong alles op alles te zetten om in 1998 opnieuw een degelijk niveau te halen.

In de eerste helft van 1998 had Armstrong nog al wat zwakke momenten maar vanaf september kwam er beterschap. Hij werd vierde in het wereldkampioenschap en vierde in de Ronde van Spanje, wat op mentaal vlak een cruciaal moment was. Hij besefte nu dat hij weer topniveau kon halen en ook in een grote ronde van drie weken kon scoren. Door de ziekte was hij immers vele kilos kwijtgeraakt, waardoor hij beter over het gebergte kon. Bruyneel en Armstrong besloten om van de Tour de France een hoofddoel te maken. Eind 1998 begonnen ze al met de voorbereiding op het vlak van training, voeding en parcours. Door als het ware elke meter van het parcours te gaan verkennen bereidde Armstrong zich heel nauwkeurig voor. Op dat vlak was hij vernieuwend. De voorbereiding wierp al meteen haar vruchten af in de Tour de France van 1999.

Eerste overwinning in de Tour de France

Armstrong begon verpletterend met de zege in de proloog en de eerste tijdrit. In de eerste bergrit zette hij de concurrentie al op grote achterstand en daarna kon hij de koers rustig controleren. Armstrong en ploegleider Johan Bruyneel waren voortdurend met mekaar in contact via de oorzendertjes. Daardoor was de renner constant op de hoogte van de tijdsverschillen, van de informatie van Radio Tour en van eventueel gevaar op de weg.

Door die perfect georganiseerde samenwerking hoefde Armstrong geen onnodige krachtsinspanningen te leveren en kon hij energie sparen voor aanvallen. Met die aanvallen wachtte hij meestal tot op minder dan tien kilometer voor de top van een berg. Een andere belangrijke tactiek van Armstrong was zijn hoge trapfrequentie, waardoor zijn spieren minder snel in de verzuring geraakten. Hij behaalde de gele trui in Parijs uiteindelijk met zeven minuten voorsprong op de concurrentie.
Armstrong had na zijn ziekte een ware metamorfose ondergaan. Terwijl hij voor zijn ziekte eerder onbezorgd en nonchalant door het leven en het peloton stapte, was hij nu overgeconcentreerd en ultra-professioneel geworden.

Het tijdperk Armstrong

In de Tour van 2000 zetten Armstrong en Bruyneel hun werkwijze verder en met de jaren perfectioneerden ze hun tactiek. De concurrenten probeerden hun werkwjze te imiteren en dit leidde ertoe dat Armstrongs tegenstanders parcoursverkenningen gingen doen en beredeneerder gingen koersen. Dit leidde al eens tot saaie koerssituaties en kritiek van de supporters, maar daar had de Tourwinnaar geen boodschap aan. Of de concurrenten nu Ulrich, Pantani of Beloki heetten, nooit konden ze The Boss echt verontrusten. Alleen in 2003 werd de troon van Armstrong een beetje aan het wankelen gebracht, maar dat weet hij vooral aan zichzelf en zijn "zwakkere" voorbereiding.

In 2004 en 2005 liet hij niets aan het toeval over en was hij dominanter dan ooit. Doordat Armstrong de Tour jarenlang haast moeiteloos overheerste kwamen er allerlei verdachtmakingen over doping. Armstrong heeft steeds ontkend. In 2005 nam de renner voorlopig afscheid van de wielersport op het podium van de Champs-Elysées in Parijs, waar hij voor de zevende keer gehuldigd werd als winnaar van de Tour. In totaal behaalde hij 25 ritzeges in de Tour. Armstrong had intussen boeken geschreven over zijn lijdensweg als kankerpatiënt en over het behalen van overwinningen in de Tour de France.

Comeback in 2009

De drie volgende jaren hield hij zich vooral bezig met de organisaties voor kankeronderzoek en voor de begeleiding van kankerpatiënten. De belangrijkste organisatie is ongetwijfeld Livestrong, die bekend staat voor de gele armbandjes, als link naar de gele trui van de winnaar van de Tour.

In de loop van 2008 raakte bekend dat Armstrong een nieuwe comeback zou maken vanaf 2009. Armstrong verklaarde dat het vooral zou zijn om op te komen voor zijn organisaties ten voordele van kankerpatiënten. Maar niemand twijfelt eraan dat Armstrong weer volledig voor de overwinning zal meestrijden in de Tour de France of in de Giro d'Italia, de wedstrijd waarin hij voor het eerst aan de start zal staan. Hij rijdt immers bij Astana, niet toevallig de ploeg waar zijn vriend en ploegleider Johan Bruyneel aan het roer staat.

Andere belangrijke overwinningen:

• Tropheo Laigueglia (1993)
• Tour Dupont (1995, 1996)
• Ronde van Luxemburg (1996, 1998)
• Grote Landenprijs (2000)
• Grote Priijs Eddy Merckx (2000): koppeltijdrit met Ekimov
• Bronzen medaille Olymische spelen Sydney (2000)
• Ronde van Zwitserland (2001)
• Dauphiné Libéré (2002, 2003)
• Midi Libre (2002)
• Ronde van Georgia (2004)