De Galibier: een gigantische Tourcol in de Franse Alpen

De Galibier is een van de meest gevreesde Alpencols uit de Tour de France. De Col du Galibier maakt deel uit van de majestueuze Route des Grandes Alpes, de prachige weg die de grote Alpencols van Frankrijk bereikbaar heeft gemaakt. Op de Galibier hebben wielrenners uit de Tour de France heelwat legendarische prestaties geleverd. De meest recente knalprestatie is die van de Italiaanse wielrenner Marco Pantani, die in 1998 op de Galibier de basis legde voor zijn eindzege in de Tour de France.

Voorstelling van de Galibier

De Galibier is een van de oudste cols van de befaamde Route des Grandes Alpes, de Weg van de Grote Alpen die op het einde van de 19de eeuw werd aangelegd om de Alpen beter bereikbaar te maken. De Galibier werd voor het eerst in de Tour de France beklommen in 1911 en werd sindsdien bijna elk jaar aangedaan. De top van de Col du Galibier bevindt zich op een hoogte van 2645 meter. Je kan de Galibier beklimmen op twee manieren: vanuit Briançon met de Col du Lautaret als aanloop, of vanuit St. Michel-de-Maurienne met de Col du Télégraphe als aanloop. In de Tour de France wordt meestal de tweede mogelijkheid genomen, die trouwens ook de zwaarste is. De Col du Télégraphe is ongeveer twaalf kilometer lang; de beklimming van de Galibier als geheel vanuit St.Michel-de-Maurienne is 35 kilometer lang en stijgt aan een gemiddeld stijgingspercentage van 6,8 %.

De beklimming van de Galibier

Vanuit St.Michel-de-Maurienne moet je eerst over de Télégraphe, die het voorgeborchte van de Galibier vormt. De Télégraphe wordt erg steil vanaf het dorpje Les Seignières. Als je in het bos komt, wordt het even minder steil maar echt lopen doet deze lastige col nooit. Na de top van de Télégraphe is er een korte afdaling, waarna je aan de Galibier zelf begint. De Galibier is in het begin niet verschrikkelijk lastig, maar eens het charmante restaurant Plan Lachat voorbij wordt hij stilaan meedogenloos. Geleidelijk gaat het vreedzame landschap van weiden over in een rotsachtige omgeving. De laatste acht kilometer van de Galibier zijn verschrikkelijk zwaar, ook omdat de lucht alsmaar ijler wordt. Als je de laatste kilometer aan gemiddeld tien percent stijgingspercentage overleeft, wacht je een magnifiek uitzicht over de prachtige Alpen.

Monument en souvenir voor Henri Desgrange

Op ongeveer een kilometer voor de top van de Galibier, als je de beklimming maakt met de Lautaret als aanloop, vind je een monument voor Henri Desgrange. Henri Desgrange was wielrenner geweest en werd daarna journalist bij de krant L'Auto. In 1903 organiseerde Desgrange voor het eerst de Tour. Hij bleef directeur van de Société du Tour de France tot in 1939. Ter ere van de stichter van Tour wordt elk jaar de Souvenir Henri Desgrange uitgereikt, een geldprijs voor de renner die als eerste doorkomt op de hoogste col van de Tour. Op de foto zie je een close-up van het monument voor de stichter van de Tour.

Drama op de Galibier

In 1935 werd de Tour de France opgeschrikt door een drama. De Spanjaard Francisco Cepeda was zwaar ten val gekomen in de afdaling van de Galibier. De Spaanse renner had in volle afdaling een klapband gekregen en was over kop gegaan. Hij werd nog overgebracht naar het ziekenhuis van Grenoble, waar een schedelfractuur werd vastgesteld. Maar de geboden hulp kon niet meer baten. Het was de eerste keer dat er in een etappe van de Tour de France een dode was gevallen.

Opvallende prestaties

De Galibier was nooit het decor van een ritaankomst in de Tour, vermits er op de top te weinig plaats is om een aankomst te organiseren. De Galibier speelde wel dikwijls een belangrijke rol als scherprechter in een Alpenetappe. Zo kwamen onder meer kampioenen als Merckx, Coppi, Bartali, Zoetemelk en Van Impe als eerste boven op de top van de Galibier. In 1954 was er het bijzondere verhaal van een toen relatief onbekend renner die voor het eerst aan de Tour deelnam, met name Federico Bahamontes. De Spaanse renner had de Tour op de Galibier laten ontploffen en kwam met meer dan tien minuten (!) als eerste boven op de top. Groot was ieders verbazing toen "de Adelaar van Toledo" op de top rustig de tijd nam om een ijsje te eten, terwijl hij op zijn achtervolgers wachtte. Bahamontes beweerde dat hij bang was van de afdaling en daarom liever daalde in het zog van een collega-renner.

In 1998 bezorgde Marco Pantani zich een plaatsje in het gulden boek van de Galibier door in helse weersomstandigheden een demarrage te plaatsen en de gele trui te veroveren. In de rit naar Les Deux Alpes was de Galibier de voorlaatste col van de dag en nam zoals vaak dus een strategische belangrijke plaats in. Het moment voor "Il Pirata" om de gele trui van Jan Ullrich aan te vallen. Door regen en wind beklom Pantani de in duisternis gehulde Galibier en breidde gestaag zijn voorsprong uit. Op de top van de Galibier nam hij zelfs rustig de tijd om af te stappen en een regenjack aan te trekken. Ullrich verloor alsmaar terrein en had bij de aankomst op Les Deux Alpes een achterstand van meer dan acht minuten op Pantani. De Piraat veroverde de gele trui en won zijn enige Tour de France.