Knap knokken: Karate

Karate is een Japanse vechtsport. In onderstaand artikel meer informatie over deze oosterse vechtsport. Wat betekent karate en waar komt karate eigenlijk vandaan.

Oorsprong

Het Japanse eiland Okinawa ligt halverwege Japan en China. Niet verwonderlijk dus dat de bewoners in de loop der eeuwen van zowel de Jappanners, als de Chinezen én van alle zeelui die aanmeerden veel verschillende vechttechnieken oppikten. Zo ontwikkelden ze daar hun eigen vechtkunst: karate. In het begin van de 20ste eeuw raakte het Japanse leger zeer geïnteresseerd in deze ‘techniek van de lege hand’. Daarom vroegen ze aan de dichter, schoolmeester en karateka Gichin Funakoshi (1886-1957) of hij een demonstratie voor de keizer wilde geven. Die was zo onder de indruk, dat fij Funakoshi smeekte om zijn vechtkunst over de rest van het land te verspreiden.

De gedachte

De uitdrukking ‘lege hand’ wordt nog wel eens uitgelegd als zonder kwade bedoelingen. Een klassiek geschoolde karateka komt pas in actie als zijn tegenstander de aanval heeft ingezet. Niet uit lafheid; het is juist een teken van wijsheid en zelfverzekerdheid om problemen en geweld te vermijden.

Stijlen

Er zijn veel verschillende stijlen. Ze hebben allemaal een verschillende filosofie en eigen wedstrijd-reglementen. Er zijn vier erkende traditionele stijlen, dit zijn:

• Goju-ryu
• Shotokan
• Shito-ryu
• Wado-ryu

Beoefening

Karate kan op verschillende manieren beoefend worden:

• kihon, dit zijn de basistechnieken,
• kata, dit is een ingebeeld gevecht tegen meerdere tegenstanders,
• kumite een gevecht tegen één tegenstander,
• tameshiwara, dit zijn breektechnieken, zoals het breken van hout of bakstenen met hand of traptechnieken,
• kiko, dit zijn energetische oefeningen, die vooral een goede concentratie bevorderen.

Het gevecht

In de trainingszaal, de dojo genoemd, mag de karateka met zijn handen, voeten, knieën, ellebogen en vingertoppen het lichaam van zijn tegenstander raken. Het geschreeuw dat de vechter laat horen is bedoelt om de spierkracht en de inzet te richten. Karate kan in een kumite, een tweegevecht beoefend worden. Tegenwoordig is kata ook een wedstrijdvorm. Daarin beeld een deelnemer in zijn eentje een gevecht uit in een vaste serie bewegingen.

Opmerkelijk

Karate betekent in het Japans met de lege hand, omdat dit de enige gevechtsvorm was, die de inwoners van Okinawa konden beoefenen, nadat heb in 1470 een wapenverbod was opgelegd. Een andere lezing stelt dat het woord karate officieel als de techniek van de Chinese hand moet worden vertaald, omdat de techniek bij de Chinezen was afgekeken. De japanners zagen het echter niet zitten om de Chinezen met de eer te laten strijken en pasten daarom in 1937 het Japanse teken voor karate een beetje aan. Zo kan er geen misverstand over de betekenis meer bestaan.