Slotrit Tour de France - Champs-Élysées

Sinds 1975 is het traditie dat de laatste etappe van de Tour de France finisht op de Champs-Élysées in Parijs. De eerste uren van die etappe worden meestal in een wandeltempo afgelegd. Er heerst dan een feeststemming in het peloton. Men maakt grappen en sommige renners drinken op de fiets champagne. Na drie weken afzien is het einde nabij. De koers breekt vaak pas los als Parijs bereikt is, waar de renners nog een aantal ronden moeten afleggen op een plaatselijk circuit.

Klassementsrenners

Meestal verandert er op die laatste dag niets meer in de top van het algemeen klassement. Toch zijn er soms wel spectaculaire aanvallen in die laatste etappe. In 2005 trok Alexander Vinokourov bijvoorbeeld ten aanval in de slotrit. Hij won de etappe en werd vijfde in het eindklassement, terwijl hij voor die slotrit nog zesde stond. In 2002 trok Raimondas Rumsas, die derde stond in het klassement, ten aanval tijdens de laatste etappe. De nummer twee van het klassement, Joseba Beloki, zette zijn ploeg toen voluit aan het werk. Uiteindelijk kon men Rumsas nog terughalen.

In 1979 viel Joop Zoetemelk aan in de rit naar Parijs. Hij stond tweede in het algemeen klassement. Gele trui-drager Bernard Hinault reageerde echter sterk op de demarrage van de Nederlander. Het gevolg hiervan was, dat de nummers één en twee van het klassement ruim twee minuten voor het peloton aan de finish arriveerden. Hinault won uiteindelijk de sprint van Zoetemelk.

1989

In 1989 was de etappe naar de Champs-Élysées niet een rit in lijn, maar een tijdrit. Dit zorgde voor de sensationeelste ontknoping in de geschiedenis van de Tour de France. Laurent Fignon startte die tijdrit in de gele trui. Greg Lemond reed die rit met een revolutionair ligstuur. De Amerikaan won de tijdrit en slaagde er alsnog in om het eindklassement te winnen. Lemond had in dat eindklassement slechts acht seconden voorsprong op Fignon. Dit is het kleinste verschil waarmee ooit iemand de Tour won.

Armstrong versus Simeoni

In 2004 was de slotrit van de Tour een podium waarop Lance Armstrong en Filippo Simeoni hun conflict uitvochten. Simeoni was in 2001 geschorst wegens dopinggebruik. Hij had toen bekend dat hij doping had gekregen van dokter Michele Ferrari. Die arts was ook een begeleider en vertrouwensman van Armstrong. De Amerikaan was woedend over uitlatingen die Simeoni tijdens zijn proces en later ook tijdens interviews over Ferrari deed. Door die uitlatingen ontstond het beeld in de pers, dat Ferrari een arts was die doping uitdeelde aan alle wielrenners die hij begeleidde. Voor Armstrong werd Simeoni een Persona Non Grata. Armstrong werkte hem fel tegen in het peloton. Dat deed hij ondermeer op een zeer pesterige manier tijdens de 18e etappe van de Tour van 2004.

Enige dagen later leek er in eerste instantie tijdens de slotrit, zoals gewoonlijk, een feestelijke stemming in het peloton te heersen. Men reed stapvoets en veel renners gingen bij Armstrong langs om hem te feliciteren met zijn zesde Tourzege. Simeoni had vanzelfsprekend totaal geen zin in dat feestje en demarreerde. In plaats van feestvieren, moest de hele ploeg van Armstrong toen aan het werk om Simeoni terug te halen.

Sprinters

Meestal eindigt de afsluitende rit van de Tour in een massasprint. Die slotrit heeft veel prestige onder sprinters. Het wordt weleens 'het WK voor wegsprinters' genoemd. Vier renners slaagden er twee maal in om op de Avenue des Champs-Élysées te winnen: Abdoujaparov, Hinault en McEwen. Eén renner won al drie maal deze slotrit: Mark Cavendish.

Erelijst:

jaartal	winnaar
1975	Walter Godefroot
1976	Gerben Karstens
1977	Alain Meslet
1978	Gerrie Knetemann
1979	Bernard Hinault
1980	Pol Verschuere
1981	Freddy Maertens
1982	Bernard Hinault
1983	Gilbert Glaus
1984	Eric Vanderaerden
1985	Rudy Matthijs
1986	Guido Bontempi
1987	Jeff Pierce
1988	Jean-Paul van Poppel
1989	Greg LeMond
1990	Johan Museeuw
1991	Dmitri Konyshev
1992	Olaf Ludwig
1993	Djamolidine Abdoujaparov
1994	Eddy Seigneur
1995	Djamolidine Abdoujaparov
1996	Fabio Baldato
1997	Nicola Minali
1998	Tom Steels
1999	Robbie McEwen
2000	Stefano Zanini
2001	Jan Svorada
2002	Robbie McEwen
2003	Jean-Patrick Nazon
2004	Tom Boonen
2005	Alexander Vinokourov
2006	Thor Hushovd
2007	Daniele Bennati
2008	Gert Steegmans
2009	Mark Cavendish
2010	Mark Cavendish
2011	Mark Cavendish

Tourspecial

Dit artikel is een onderdeel van de Special over de Tour de France van 2012.